Ιδιωτικά σχολεία: Θύελλα αντιδράσεων για μισθούς, ωράριο και διακοπές των εκπαιδευτικών – Προειδοποίηση για κύμα αποχωρήσεων

Η ΟΙΕΛΕ καταγγέλλει ότι, πριν ακόμη ολοκληρωθεί η αποστολή της πρότασής της προς τον Σύνδεσμο Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων, η εργοδοτική πλευρά έδωσε ουσιαστικά την απάντησή της μέσα από δημόσια παρέμβαση κορυφαίου στελέχους της, προβάλλοντας θέσεις που, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, οδηγούν σε δραστική επιδείνωση των όρων εργασίας.

Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκονται τρία σημεία που η ΟΙΕΛΕ χαρακτηρίζει εξαιρετικά προκλητικά: μείωση του μηνιαίου μισθού κατά 200 ευρώ, αύξηση του εβδομαδιαίου ωραρίου κατά 10 ώρες και ουσιαστική κατάργηση των διακοπών, μέσω της πλήρους υπαγωγής των αδειών στην κοινή εργατική νομοθεσία. Η Ομοσπονδία κάνει λόγο για μια πρόταση που όχι μόνο δεν απαντά στο αίτημα για βελτίωση των αποδοχών και των συνθηκών εργασίας, αλλά κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, ζητώντας περισσότερη εργασία με χαμηλότερη αμοιβή.

Σκάνδαλο σε ιδιωτικά σχολεία: Σοβαρή καταγγελία για «διπλές συμβάσεις» εκπαιδευτικών

Η ένταση δεν αφορά μόνο τους μισθούς. Αφορά, όπως επισημαίνει η ΟΙΕΛΕ, το ίδιο το μοντέλο λειτουργίας των ιδιωτικών σχολείων και τη σχέση τους με το κράτος. Η Ομοσπονδία κατηγορεί τους εκπροσώπους των ιδιοκτητών ότι εμφανίζονται να ζητούν αποδέσμευση από την κρατική εποπτεία και από τη μισθολογική και εργασιακή σύνδεση με τους δημόσιους εκπαιδευτικούς, ενώ την ίδια στιγμή επωφελούνται από το γεγονός ότι τα ιδιωτικά σχολεία απονέμουν τίτλους σπουδών με κρατική ισοτιμία. Με άλλα λόγια, η ΟΙΕΛΕ υποστηρίζει ότι η εργοδοτική πλευρά επιδιώκει να διατηρήσει τα πλεονεκτήματα της σύνδεσης με το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, χωρίς όμως να αποδεχθεί αντίστοιχες εγγυήσεις για τους εργαζόμενους.

Η αντιπαράθεση έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, η δυσαρέσκεια των ιδιωτικών εκπαιδευτικών έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Η ΟΙΕΛΕ υποστηρίζει ότι ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων στα ιδιωτικά σχολεία σκέφτεται ή επιδιώκει την αποχώρηση, όχι επειδή βλέπει το δημόσιο ως «παράδεισο», αλλά επειδή αναζητά διέξοδο από χαμηλές αποδοχές, απλήρωτη υπερωριακή εργασία, εντατικοποίηση και περιορισμένη παιδαγωγική αυτονομία. Στο ίδιο πλαίσιο, συνδέει το κύμα αποχωρήσεων με τις αλλαγές των τελευταίων ετών στις εργασιακές σχέσεις και με την αίσθηση ανασφάλειας που, όπως τονίζει, έχει παγιωθεί σε μεγάλο μέρος του κλάδου.

Παράλληλα, η ΟΙΕΛΕ στρέφει τα βέλη της και στο επιχείρημα περί «προνομίων» των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Αντιτείνει ότι οι πραγματικά ευνοημένοι είναι οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων, οι οποίοι, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, έχουν ωφεληθεί διαχρονικά από κρατικές αποφάσεις που μείωσαν το μισθολογικό κόστος, αύξησαν το ωράριο χωρίς πρόσθετη αμοιβή και επέτρεψαν την ενίσχυση της κερδοφορίας του κλάδου. Σε αυτό το περιβάλλον, η ΟΙΕΛΕ συνδέει την πίεση στους εργαζόμενους με την επέκταση μεγάλων ιδιωτικών σχολείων, τις επενδύσεις στον χώρο και την είσοδο πολυεθνικών funds στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Το μήνυμα που επιχειρεί να εκπέμψει η Ομοσπονδία είναι πως η άρνηση μιας ουσιαστικής συλλογικής συμφωνίας δεν πλήττει μόνο τους εκπαιδευτικούς, αλλά και την ποιότητα του ίδιου του ιδιωτικού σχολείου. Όπως υποστηρίζει, ένα σχολείο με εξαντλημένους, κακοπληρωμένους και ανασφαλείς εκπαιδευτικούς δεν μπορεί να διατηρήσει υψηλό επίπεδο λειτουργίας, ούτε να κρατήσει την εμπιστοσύνη των γονέων. Η σύγκρουση, επομένως, ξεπερνά τα στενά εργασιακά όρια και μετατρέπεται σε ζήτημα που αφορά συνολικά την αξιοπιστία, τη σταθερότητα και το μέλλον της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Άρθρο 16: «Όχι» της Νέας Αριστεράς στα σχέδια για ιδιωτικά πανεπιστήμια

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ:

Πριν καλά-καλά η ΟΙΕΛΕ αποστείλει στην αντιπροσωπευτικότερη εργοδοτική οργάνωση (τον Σύνδεσμο Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων) την πρότασή της για σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας, οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών μέσω άρθρου κορυφαίου στελέχους τους σε ειδησεογραφική ιστοσελίδα του συντηρητικού χώρου, έδωσαν την «απάντησή» τους. Μείωση μηνιαίου μισθού κατά 200 ευρώ (!), αύξηση ωραρίου κατά 10 ώρες (!!) την εβδομάδα, επί της ουσίας κατάργηση διακοπών (!!!).

Πρόκειται ίσως για την πιο …πρωτότυπη – και προκλητική – αντιπρόταση στα χρονικά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στον πλανήτη και φανερώνει τόσο την απληστία της συγκεκριμένης επιχειρηματικής ομάδας όσο και την τεράστια απόσταση που τη χωρίζει από τους εργαζόμενους του χώρου της. Δεν βλέπουν (ή δεν τους ενδιαφέρει να δουν) ότι οι μισοί περίπου ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είναι πρόθυμοι να αποχωρήσουν από τα ιδιωτικά σχολεία, απηυδισμένοι από τις κακές συνθήκες εργασίας και αμοιβής.

Επειδή δεν θέλουν να δώσουν απολύτως τίποτε, αλλά δεν θέλουν να το ομολογήσουν και δημόσια (παρακολουθούν οι γονείς που τρώνε τη μια αύξηση διδάκτρων πίσω από την άλλη…), επιλέγουν την άρνηση ντυμένη με έναν ψευδοφιλελεύθερο ιδεολογικό μανδύα. Ότι, τάχα, αυτοί επιθυμούν να υπογραφεί σύμβαση, μόνο αν τερματιστεί η σύνδεση των ιδιωτικών σχολείων με το κράτος και των εκπαιδευτικών με «τα προνόμια» του δημοσίου.

Επί της ουσίας, φυσικά, πρόκειται για μια υποκριτική απάντηση. Αν υπάρχει μια προνομιούχα ομάδα που επωφελείται από την  κρατική προστασία (που δήθεν «μάχονται») αυτή είναι οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών των ιδιωτικών σχολείων. Το «κακό» κράτος τους χαρίζει από το 2012-13 κέρδη περίπου 40 εκ. ευρώ ετησίως (τα οποία αφαιρέθηκαν από εμάς) και, κυρίως, το προνόμιο του να απονέμουν τίτλους σπουδών με κρατική ισοτιμία. Ποιο ιδιωτικό σχολείο, πέραν αυτών που παρέχουν πανάκριβα προγράμματα ΙΒ για παιδιά της ελίτ που θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό, θα άντεχε την άρση της εποπτείας του Υπουργείου Παιδείας, ώστε να εκδίδει δικά του απολυτήρια χωρίς ισοτιμία και με εξετάσεις υπό την αυστηρή εποπτεία του δημόσιου; Πρακτικά, κανένα!

Το συμπέρασμα, πάντως, που εύκολα προκύπτει, είναι το εξής: Οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών θέλουν εκπαιδευτικούς που θα αμείβονται με το μισθό του ανειδίκευτου εργάτη και ταυτόχρονα θα αποδίδουν ισότιμους τίτλους με τα δημόσια σχολεία. Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Για να δούμε, τολμούν να ζητήσουν, εκτός από μειώσεις μισθών, την πλήρη αποδέσμευση των τίτλων που εκδίδουν από τους τίτλους των δημόσιων σχολείων με όσα, άκρως επικίνδυνα, προκύπτουν από μια τέτοια εξέλιξη για τους μαθητές των ιδιωτικών σχολείων;

 «Ελάτε να φύγουμε από το «κακό» κράτος για να σας φάει ο κακός λύκος…»

Οι εκπρόσωποι των ιδιοκτητών, λοιπόν, δεν είναι αφελείς να πουν ανοιχτά στην κοινωνία και ιδίως στους γονείς πως δεν θέλουν να δώσουν δεκάρα παραπάνω στους εκπαιδευτικούς. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι γονείς είναι ήδη αντιμέτωποι με αυξήσεις διδάκτρων έως και 30% και που θα δουν με βεβαιότητα κάποιους από τους καλύτερους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους να αποχωρούν για το δημόσιο. Επιλέγουν, λοιπόν, να «απειλήσουν» την ΟΙΕΛΕ και τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς πως, αν επιμείνουν στο (δίκαιο, ακόμη και με δική τους ομολογία στο άρθρο) αίτημα για αύξηση μισθών, θα «αντιπροτείνουν» (βλέπε, θα απαιτήσουν) από την πολιτεία να καταργηθεί πλήρως η σύνδεση των ιδιωτικών σχολείων με το Υπουργείο Παιδείας και η μισθολογική και – εν μέρει – εργασιακή ισοτίμηση με τους δημόσιους εκπαιδευτικούς. Εν ολίγοις, ζητούν:

• Από τα 970 ευρώ οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί να ξεκινούν από τα …780!
• Να έχουν 40 ώρες εργασίας, αντί για τις σημερινές 30 (που στην ουσία όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πάνω από 50 με το ένα τρίτο από αυτές να μην αμείβονται, παρανόμως φυσικά)
• Να μην έχουν καθόλου διακοπές! Αυτή η αδιανόητη πρόταση ομολογείται εμμέσως στο συγκεκριμένο άρθρο, μέσω της πρότασης για πλήρη υπαγωγή των αδειών στην κοινή εργατική νομοθεσία. Όπως είναι γνωστό, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι παίρνουν δύο ημέρες κανονικής άδειας το μήνα. Ποιος εκπαιδευτικός όμως θα μπορεί να την πάρει; Κανείς.
• Επιπλέον, θέλουν η απασχόληση στα καλοκαιρινά φροντιστήρια ή τα summer camps που τώρα απαιτεί χωριστή σύμβαση, άρα πρόσθετη αμοιβή, να ενσωματωθεί στον τραγικό μισθό του ανειδίκευτου εργάτη που ο συντάκτης του άρθρου ονειρεύεται να αποδίδει στους εκπαιδευτικούς του.

Βέβαια, πρόκειται, όπως προαναφέρθηκε, για μια υποκριτική πρόταση. Κανείς ιδιοκτήτης, που βολεύεται από την διασύνδεση των σχολείων με το επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν θα ρίσκαρε να χάσει την πελατεία του, κολυμπώντας στα άγνωστα ύδατα της έκδοσης προαγωγικών και απολυτήριων τίτλων που δεν θα αναγνωρίζονταν από το κράτος.

Ποιοι είναι, τελικά, οι προνομιούχοι;

Στο άρθρο, για μια ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια, εκπρόσωπος των ιδιοκτητών αποκαλεί τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς «προνομιούχους». Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι οι πραγματικοί προνομιούχοι:

• Το 2012 με μια προκλητική – όσο και παράνομα εκδοθείσα – γνωμοδότηση του ΝΣΚ (ο τότε Πρόεδρος του οποίου «ανταμείφθηκε» γι’ αυτήν λαμβάνοντας θέση στο ΔΣ της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας…) που υπέγραψε ο τότε Υπουργός Παιδείας Μπαμπινιώτης, εξομοιώθηκαν οι αποδοχές των ιδιωτικών εκπαιδευτικών με αυτές των δημόσιων. Αυτό σήμαινε ότι 27 εκατομμύρια ετησίως πέταξαν από τις τσέπες μας και κατευθύνθηκαν στα ταμεία των ιδιοκτητών. Με αυτή την – ελάχιστα φιλελεύθερη – απόφαση (καθώς βάσει της εργατικής νομοθεσίας αλλά και του ν. 682/77, θα μπορούσαν, με επιχειρησιακή συνήθεια, να εξακολουθούν να δίδονται αυξημένες αποδοχές) εμείς χάσαμε το 40% των αποδοχών μας.
• Ένα χρόνο μετά, ο τότε Υπουργός Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος επιβάλει την υποχρεωτική αύξηση διώρου χωρίς αμοιβή. Άλλα 12 εκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται στις τσέπες των ιδιοκτητών.
• Η συσσώρευση κερδών με τη βούλα του «κακού» κράτους, οδήγησε σε ένα πάρτι επενδύσεων. Πολλά ιδιωτικά σχολεία επεκτάθηκαν και έχτισαν κτήρια, ενώ πολυεθνικά funds έχουν ήδη εξαγοράσει 10 ιδιωτικά σχολεία. Το ποσό των επενδύσεων υπερβαίνει το ένα δις ευρώ! (Το τι έχουμε πάρει εμείς από αυτό τον τρελό χορό εκατομμυρίων, το γνωρίζει ο κάθε – εξοργισμένος – συνάδελφος).
• Με το Νόμο Κεραμέως που επέβαλε ελεύθερες, χωρίς αξιολόγηση, απολύσεις, μειώσεις ωραρίου χωρίς αντικειμενικό λόγο, κατάργηση της συλλογικής λειτουργίας των σχολείων, πάνω από 4000 εκπαιδευτικοί έχουν ήδη φύγει εδώ και μια πενταετία, καθώς οι εργασιακές σχέσεις έχουν γίνει αβίωτες (απλήρωτη υπερωριακή εργασία, ανυπαρξία παιδαγωγικής αυτονομίας, bullying κ.λπ.). Άρα, ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι ειλικρινής όταν γράφει ότι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί φεύγουν τώρα που «άνοιξε πρόσκαιρα το παράθυρο του δημόσιου». Έχουν αρχίσει να φεύγουν μαζικά από το 2020, όταν επήλθε η πλήρης ισοπέδωση των εργασιακών μας σχέσεων. Ας διαβάσουν την έρευνά μας για το Big Quit από την ιδιωτική εκπαίδευση που εκδόθηκε το 2022, ίσως πάρουν κάποια μαθήματα

Φεύγουν για τον «παράδεισο», ή ψάχνουν σανίδα σωτηρίας;

Οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων μονότονα αναπαράγουν το επιχείρημα ότι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί φεύγουν για τον «παράδεισο» του δημοσίου. Μόνο έτσι, βέβαια, δεν είναι τα πράγματα. Οι συνάδελφοί μας, απογοητευμένοι και εξοντωμένοι από τη βαναυσότητα των εργασιακών σχέσεων στα ιδιωτικά σχολεία, θα πρέπει να υπηρετήσουν τρία χρόνια ως αναπληρωτές, οπουδήποτε στην Ελλάδα, χωρίς πλήρη αμοιβή το καλοκαίρι και χωρίς καμιά βεβαιότητα μόνιμου διορισμού μετά από αυτό το διάστημα. Απλώς, επιλέγουν μια διέξοδο, μια σανίδα σωτηρίας, μια ελπίδα για κάτι καλύτερο, διότι δεν αντέχουν άλλο.

Αντί αυτό να προβληματίσει τους εκπροσώπους των ιδιοκτητών, αντί να σκεφτούν πόσο ωφέλιμη θα ήταν μια συλλογική συμφωνία για μια δίκαιη αύξηση μισθών και για μια βελτίωση των συνθηκών εργασίας για τα σχολεία (που θα τους επέστρεφε πολλαπλάσια πίσω, καθώς ένα σχολείο με ευχαριστημένους εκπαιδευτικούς είναι ένα επιτυχημένο σχολείο), επιλέγουν να κρυφτούν πίσω από τα προνόμιά τους. Έτσι όμως, όχι μόνο εξοργίζουν το προσωπικό τους, αλλά κυρίως καταδικάζουν το ιδιωτικό σχολείο στη μετριότητα και το μετατρέπουν σε κέντρο διερχομένων χωρίς ποιότητα. Ας δουν το παράδειγμα μεγάλου ιδιωτικού σχολείου μέλους του ΔΣ του Συνδέσμου τους που, λόγω ακριβώς τέτοιων συνθηκών, έχει 160 (!) παραιτήσεις εκπαιδευτικών τα τελευταία 4 χρόνια. Αποτέλεσμα; Φέτος παρουσιάζει για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια μείωση εγγραφών. Οι γονείς βλέπουν και κρίνουν…

Όσο για το αν γίνεται να υπογραφεί συμφωνία πάνω από τον υπάρχοντα μισθό, ας ρωτήσουν κάποια από τα μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά σχολεία που ενδιαφέρονται για τους εκπαιδευτικούς τους και τους ανταμείβουν ηθικά και υλικά. Τα λογικά, όμως, επιχειρήματα δείχνουν να μην αγγίζουν τη συγκεκριμένη επιχειρηματική ομάδα, που βλέπει κοντόφθαλμα και όχι μακροπρόθεσμα. Όταν όμως ξεκινήσει να ραγίζει το οικοδόμημα, όταν οι καλοί εκπαιδευτικοί θα έχουν πετάξει και όταν θα αρχίσουν να πετούν και οι γονείς – «πελάτες» για αλλού, θα είναι πολύ αργά…