Η συγκρότηση Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία με στόχο την αναβάθμιση του Λυκείου και τη θέσπιση Εθνικού Απολυτηρίου από το Υπουργείο Παιδείας προκαλεί ήδη έντονες αντιδράσεις και προβληματισμό. Η πολυπληθής σύνθεσή της, που αριθμεί 106 μέλη, αλλά και τα κριτήρια επιλογής των συμμετεχόντων, βρίσκονται στο επίκεντρο της κριτικής, με ορισμένους να εκφράζουν επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητα και την πραγματική αντιπροσωπευτικότητα της διαδικασίας.
Στο πλαίσιο αυτό, διατυπώνονται ενστάσεις σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής του διαλόγου, τη δυνατότητα ουσιαστικής εκπροσώπησης διαφορετικών απόψεων, αλλά και τον αντίκτυπο που ενδέχεται να έχουν οι αποφάσεις στην εκπαιδευτική πολιτική και την κοινωνία συνολικά. Οι προβληματισμοί αυτοί αναδεικνύουν ευρύτερα ζητήματα που αφορούν τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στον χώρο της εκπαίδευσης και τον χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων με εθνικό πρόσημο.
Φράφει ο Πάνος Κατσούλας Εκπαιδευτικός
Αυτή δεν είναι επιτροπή είναι Λεβιάθαν! Πρόκειται για μια Επιτροπή Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία με αντικείμενο την αναβάθμιση του Λυκείου και τη θέσπιση Εθνικού Απολυτηρίου! Μάλιστα! Ωραίο ακούγεται, αλλά ποια είναι η πραγματικότητα; Η σύνθεσή της δεν είναι μόνο τεράστια, που σημαίνει ότι θ’ αργήσει πολύ να καταλήξει σε απόφαση (η ταχύτητα και όχι η βιασύνη, αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία για τη λήψη μιας απόφασης). Όμως αποτελείται και από μέλη που πρόσκεινται στην κυβερνητική παράταξη ή ιδεολογία ή πρακτική κλπ. Επομένως τις επιλογές της θ’ ακολουθήσει! Άρα προς τι όλα αυτά τα βαρύγδουπα, ηχηρά και όμορφα λόγια περί εθνικού κλπ διαλόγου εφόσον αυτός είναι εκ των προτέρων γνωστό πως θα εξελιχτεί κ που θα καταλήξει;
Δείτε εδώ Εθνικό Απολυτήριο: Πώς θα μετράνε οι προφορικοί βαθμοί για τα Πανεπιστήμια
Θα πει κάποιος γιατί σπεύδεις να τον προκαταλάβεις; Γιατί δεν περιμένεις; Περιμένω όσο θέλετε, αλλά ταυτόχρονα επικαλούμαι μια πολύχρονη εμπειρία ή/και γνώση γύρω από τέτοιες διαδικασίες, που με το πρόσχημα της μεγαλύτερης αντιπροσώπευσης, η οποία είναι μόνο σε αριθμό και όχι κατά κυριολεξία (όταν όλοι προέρχονται από τον ίδιο ιδεολογικό χώρο τι αντιπροσώπευση να υπάρχει;), που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μάλλον άνθρακας θ’ αποδειχθεί ο θησαυρός!
Είσαι κακοπροαίρετος ή απαισιόδοξος θα πουν κάποιοι άλλοι. Όχι, αλλά θα θεωρούσα πολύ πιο έντιμο, να υπήρχαν ουσιώδεις επεξεργασίες, που θ’ αποσαφήνιζαν τις θέσεις στα προγράμματα των κομμάτων, τις οποίες θα παρουσίαζαν προεκλογικά και όχι γενικόλογα όπως συνηθίζεται. Και ο κόσμος ν’ αποφάσιζε με βάση αυτές τις συγκεκριμένες προτάσεις. Και επίσης ο διάλογος να ήταν κοινωνικός, ουσιώδης, με εκπροσώπηση όλων των εμπλεκόμενων και όχι έτσι όπως τώρα ορίζεται.
Τέλος δυο λόγια για τις αποφάσεις που λαμβάνονται: πρέπει να διαθέτουν εναλλακτικές λύσεις και επιπλέον να μην δημιουργούν συγκρούσεις με την πλειονότητα της κοινωνίας, να μην δυσκολεύουν τη ζωή της επιφέροντας δυσβάσταχτες καταστάσεις. Επίσης, οι αποφάσεις κρίνονται αν είναι σωστές ή όχι από το τι αποτέλεσμα θα έχουν. Και στην παιδεία τ’ αποτελέσματα αργούν πολύ να φανούν, πάρα πολύ! Τότε δε που θα φανούν, αν φανούν, αυτοί οι οποίοι τις πήραν μπορεί και να μην υπάρχουν, ώστε ν’ ανταμειφτούν! Όμως οι σημαντικές αποφάσεις, οι εθνικές, κοινωνικές κλπ πρέπει να έχουν πάντα ανταμοιβή ή η ηθική ικανοποίηση πρέπει να είναι υπεραρκετή;
Διαβάστε ακόμη Εθνικό Απολυτήριο: Αυτό είναι το κυβερνητικό σχέδιο για το νέο Λύκειο – Μείωση ύλης, αξιολόγηση και εξεταζόμενων μαθημάτων
Ακολουθείστε το iPaidia στο Google News
