Ο εκπαιδευτικός Θωμάς Βαγενάς περιγράφει σε κείμενο του με σαφήνεια την καθημερινότητα του στην Ελλάδα του 2025, όπου ο εκπαιδευτικός δεν μπαίνει στην τάξη για να διδάξει αλλά για να επιβιώσει. Αντιμέτωπος με γονείς που λειτουργούν με επιθετικότητα, ελλιπή ενημέρωση και υπερβολική αυτοπεποίθηση, βρίσκεται διαρκώς εκτεθειμένος σε πιέσεις, απειλές και ακραίες συμπεριφορές, ενώ το κράτος παραμένει θεατής, περιοριζόμενο σε τυπικές ανακοινώσεις χωρίς ουσιαστική προστασία.

Την ίδια στιγμή, τα παιδιά αναγνωρίζουν το κενό εξουσίας μέσα στο και το εκμεταλλεύονται, ενισχύοντας ένα περιβάλλον όπου κάθε παιδαγωγική πράξη μπορεί να παρερμηνευθεί και να γίνει αφορμή για επίθεση. Ο Βαγενάς επισημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός έχει μετατραπεί σε «πολυεργαλείο» χωρίς υποστήριξη, ενώ η κοινωνία τον αντιμετωπίζει ως εύκολο στόχο. Προτείνει συγκεκριμένα και άμεσα μέτρα προστασίας και αποκατάστασης του σεβασμού, τονίζοντας ότι χωρίς αυτά το ελληνικό σχολείο κινδυνεύει να καταρρεύσει ολοκληρωτικά, αφήνοντας πίσω του ένα τοξικό και επικίνδυνο κενό.

Γράφει ο Θωμάς Βαγενάς Εκπαιδευτικός

Στην Ελλάδα του 2025, ο δάσκαλος είναι ο μόνος επαγγελματίας που κάθε μέρα πηγαίνει στη δουλειά του με τον ίδιο φόβο που έχει ο ταμίας σε βενζινάδικο στις 3 τα ξημερώματα:
«Ποιος θα μπουκάρει σήμερα;»
Μόνο που εδώ δεν μπουκάρουν ληστές.
Μπουκάρουν γονείς με ελλιπή πληροφόρηση και περίσσια αυτοπεποίθηση.
Ξεδιπλώνουν την τρέλα τους στο σχολείο, γιατί στο σπίτι κανείς δεν τους ακούει.
Και το σχολείο έγινε ο χώρος όπου ξεσπάνε όλοι όσοι είδαν δύο reels ψυχολογίας και νομίζουν ότι είναι life coaches.

Διαβάστε 
Ο δάσκαλος μπαίνει στην τάξη να κάνει μάθημα και πρέπει να υπολογίζει:
ποιος μαθητής θα μιλήσει χυδαία,
ποιος θα τραβήξει βίντεο,
ποιος θα στείλει screenshot στη μαμά,
ποια μαμά θα πάρει τηλέφωνο να ουρλιάξει,
ποιος διευθυντής θα του πει το κλασικό «μην το τραβήξεις, κρατήσου».
Και στο τέλος, ο εκπαιδευτικός φεύγει από το σχολείο με την αίσθηση ότι δεν διδάσκει, επιβιώνει.
Οι γονείς έχουν ξεφύγει τελείως.
Παλιά πήγαιναν με σεβασμό.
Σήμερα πάνε με στρατηγική μάχης.
Φωνάζουν, βρίζουν, απαιτούν, απειλούν.
Ορισμένοι έχουν και ρουτίνα:
μπαίνουν, ουρλιάζουν, απαιτούν μετακίνηση δασκάλου, απειλούν ότι θα καλέσουν τον δικηγόρο,
και μετά πάνε για καφέ να το διηγηθούν στους φίλους τους σαν κατόρθωμα.
Μάλιστα, οι μισοί έχουν την εντύπωση ότι το σχολείο λειτουργεί κατά παραγγελία:
«Το παιδί μου να μην ακούσει παρατήρηση»
«Να μην πάρει κάτω από 18»
«Να μην το στενοχωρήσετε»
…κι όταν δεν γίνεται το θέλημά τους,
τότε ο δάσκαλος γίνεται «ανίκανος», «ψυχικά ασταθής» ή «αντικοινωνικός».
Τα παιδιά;
Μην τα ψάχνεις.
Είναι οι πρώτοι που κατάλαβαν πως στο σχολείο δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει… κενό.
Και όπου υπάρχει κενό, μπαίνει ο πιο δυνατός, ο πιο φωνακλάς ή ο πιο κακομαθημένος.
Αυτό σημαίνει ότι ο δάσκαλος φοβάται να σηκώσει φρύδι,
γιατί το φρύδι θα γίνει «επιθετική συμπεριφορά»
και η παρατήρηση θα γίνει «ψυχολογική βία».

Γιατί οι εκπαιδευτικοί νιώθουν ανοχύρωτοι απέναντι σε γονείς και σύστημα
Το κράτος;
Δεν υπάρχει.
Υπάρχει μόνο στα δελτία τύπου.
Όταν δάσκαλος δεχτεί επίθεση,
βγαίνει μια ωραία ανακοίνωση του Υπουργείου,
καλοδουλεμένη, αποστειρωμένη, ανούσια,
που καταλήγει πάντα στο ίδιο ανέκδοτο:
«Η πολιτεία δεν θα ανεχτεί βίαιες συμπεριφορές σε σχολικό περιβάλλον».
Ναι, αλλά τις ανέχεται.
Τις ανέχεται χρόνια.
Τις ανέχεται τόσο, που έγιναν τρόπος ζωής.
Και μετά, απορούν γιατί οι νέοι δεν πάνε στο επάγγελμα.
Ποιος να πάει;
Ο εκπαιδευτικός σήμερα είναι πενταπλή ειδικότητα:
δάσκαλος, ψυχολόγος, νοσοκόμος, κοινωνικός λειτουργός και αλεξικέραυνο παράνοιας.
Πληρωμένος για… μία.
Φορτωμένος με… όλες.
Αλλά η μεγάλη αλήθεια είναι αλλού:
Η ελληνική κοινωνία έχει μάθει να θεωρεί τον δάσκαλο υπηρέτη.
Τον βλέπει ως τον πιο εύκολο στόχο για να εξωτερικεύσει την ψυχική της κατάρρευση.
Και το χειρότερο;
Το σύστημα όχι απλώς δεν τον προστατεύει, τον εκθέτει.
Τον αφήνει μόνο.
Τον πουλάει για ένα «να μη χάσουμε ψηφοφόρο».
Η λύση όχι η όμορφη, η πραγματική:
1. Αυτόφωρο σε όποιον παρενοχλεί εκπαιδευτικό. Τελεία.
Όχι διάλογος. Όχι συστάσεις. Αυτόφωρο.
2. Απαγόρευση εισόδου σε γονείς που συμπεριφέρονται σαν θίασος σε αμόκ.
3. Ο εκπαιδευτικός να έχει απόλυτη παιδαγωγική ελευθερία και νομική κάλυψη.
4. Όποιος συκοφαντεί δάσκαλο, να πληρώνει, όχι να κουνάει το δάχτυλο.
5. Και κυρίως: σεβασμό.
Τον οποίο, δυστυχώς, δεν διδάσκεται με εγκυκλίους.
Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, το ελληνικό σχολείο θα γίνει ο καθρέφτης της κοινωνίας:
σπασμένος, θορυβώδης, τοξικός και επικίνδυνος.
Κι όταν σπάσει εντελώς,
θα ψάχνουμε πάλι τον δάσκαλο να μας φταίει.
Μόνο που τότε, δεν θα έχει μείνει κανένας.

Δείτε