Εκπαιδευτικοί: Η καθημερινότητα με πίεση, γραφειοκρατία και έλλειψη στήριξης

Οι συνθήκες που επικρατούν σήμερα στο Δημόσιο Σχολείο αποτυπώνουν, σύμφωνα με τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αμαρουσίου, μια μακροχρόνια πορεία υποβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου και απαξίωσης του ρόλου του εκπαιδευτικού. Η καθημερινότητα στις σχολικές μονάδες χαρακτηρίζεται από αυξημένες απαιτήσεις, έντονη γραφειοκρατία, ψυχολογική πίεση και περιορισμένη στήριξη από την Πολιτεία, γεγονός που δημιουργεί ένα ασφυκτικό περιβάλλον για όσους προσπαθούν να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Παράλληλα, η πραγματικότητα μέσα στις τάξεις γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη, καθώς οι κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες των οικογενειών αντανακλώνται στη συμπεριφορά και τις ανάγκες των μαθητών. Τα πολυπληθή τμήματα, οι ελλείψεις προσωπικού, η απουσία υποστηρικτικών δομών και η μετακίνηση εκπαιδευτικών σε περισσότερα σχολεία εντείνουν το πρόβλημα, ενώ οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλούς ρόλους χωρίς επαρκή εργαλεία και υποστήριξη.

Την ίδια στιγμή, επισημαίνεται ότι η υποχρηματοδότηση και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές ενισχύουν την απαξίωση του δημόσιου σχολείου, επηρεάζοντας την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς αυτό. Ο Σύλλογος τονίζει την ανάγκη για ουσιαστικές αλλαγές που θα ενισχύσουν τη δημοκρατική λειτουργία των σχολείων, θα στηρίξουν τον εκπαιδευτικό και θα διαμορφώσουν ένα περιβάλλον που θα ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας. Δείτε αναλυτικά την ανακοίνωση.

Εκπαιδευτικοί με 800 ευρώ και κατώτατος στα 920: Η μεγάλη αντίφαση

Με αφορμή τον αδόκητο θάνατο της συναδέλφου μας Σ. Χ.(καθηγήτριας Αγγλικών στη Δευτεροβάθμια Εκπ/ση), ο οποίος συντάραξε το Πανελλήνιο και προβλημάτισε έντονα τον κλάδο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με την επιστολή μας αυτή επιδιώκουμε να σας ενημερώσουμε για όσα συμβαίνουν στο χώρο του Δημόσιου Σχολείου και να σας εξηγήσουμε γιατί απεργούμε (2ωρη στάση εργασίας) την Πέμπτη 26 – 3 – 2026.

Το θλιβερό γεγονός του θανάτου της συναδέλφου μας επαναφέρει στο προσκήνιο, με τραγικό τρόπο, την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα σχολεία ως αποτέλεσμα της διαχρονικής απαξίωσης και υποβάθμισης από τις κυβερνήσεις του εκπαιδευτικού έργου και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως «μεμονωμένο». Αντιθέτως, αναδεικνύει την ασφυκτική πίεση, την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γραφειοκρατική και ψυχολογική επιβάρυνση καθώς και το κλίμα αυταρχισμού που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί, προσπαθώντας να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σχολείο χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία.

Η πραγματικότητα στις σχολικές μονάδες είναι αποκαλυπτική, αφού:

Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές αντανακλώνται μέσα στην τάξη, καθιστώντας τον παιδαγωγικό ρόλο του εκπαιδευτικού ακόμα πιο σύνθετο.

Τα πολυπληθή τμήματα, οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε πολλά σχολεία, οι υποχρεωτικές υπερωρίες, επειδή δεν καλύπτει το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. τα χιλιάδες κενά, αλλά και η απουσία ενός ολοκληρωμένου πλαισίου στήριξης μαθητών και εκπαιδευτικών, συντελούν στην ενίσχυση ενός περιβάλλοντος εργασιακής εξουθένωσης.

Ταυτόχρονα, η ίδια η κυβέρνηση και το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. συμβάλλουν στο να κλονίζεται και να υπονομεύεται ο σεβασμός προς το πρόσωπο του/της εκπαιδευτικού, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, με τη συστηματική απαξίωση του έργου και της επιστημονικής οντότητας των εκπαιδευτικών μόνο και μόνο για να υλοποιήσει, με αυταρχικό τρόπο, αντιεκπαιδευτικές πολιτικές (π.χ. «αξιολόγηση», κατηγοριοποίηση των σχολείων κ.ά.).

Από το 2020 προσπαθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι η επιβολή της «αξιολόγησης» θα φέρει την καλυτέρευση των όρων λειτουργίας των Δημόσιων Σχολείων, αφήνοντας να εννοηθεί ότι για τα «κακώς κείμενα» φταίνε κυρίως οι εκπαιδευτικοί.

Από την άλλη μεριά, η συνεχής υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου μέσω της υποχρηματοδότησης, της αύξησης των μαθητών ανά τμήμα και της αποψίλωσης υποστηρικτικών δομών επιδεινώνει την κατάσταση και αφήνει χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση τα φαινόμενα παραβατικής συμπεριφοράς.

Πώς να μην μεταφερθούν τα προβλήματα των οικογενειών μέσα στο σχολείο, όταν η χώρα στερείται ουσιαστικής πολιτικής στήριξης της οικογένειας και οι εργαζόμενοι γονείς αναγκάζονται να εργάζονται εξαντλητικά για να ανταπεξέλθουν;

Η υποβάθμιση αυτή οδηγεί σε μια αντίληψη απαξίωσης του δημόσιου σχολείου, ενισχύοντας την προτίμηση προς ιδιωτικές λύσεις και δημιουργώντας σχολεία «αριστείας» για λίγους.

Το πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων νοσεί, με έλλειψη δημοκρατίας, φόβο κυρώσεων και περιορισμένη παιδαγωγική αυτονομία των εκπαιδευτικών, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν σύνθετα προβλήματα χωρίς ουσιαστική στήριξη.

Ταυτόχρονα, τα φαινόμενα βίας και παραβατικότητας δεν αντιμετωπίζονται ουσιαστικά, ενώ τα υπάρχοντα μέτρα αυξάνουν τη γραφειοκρατία χωρίς να δίνουν λύσεις.

Πόσες θυσίες ακόμα; ( Η περίεργη η βουβαμάρα της εκπαιδευτικής κοινότητας )

Η ανάγκη για μια νέα πνοή στο Δημόσιο Σχολείο είναι επιτακτική, ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση και να αποτραπεί η περαιτέρω απαξίωση.

Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗ ΛΥΣΗ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ.

Το λειτούργημα του δασκάλου είναι απαιτητικό και η τάξη αποτελεί πεδίο καθημερινής μάχης. Το σχολείο όμως δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία και τα προβλήματα της.

Η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών, μικρότερων τμημάτων, επαρκών δομών στήριξης, αξιοπρεπών αμοιβών και ουσιαστικής παιδαγωγικής ελευθερίας αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης.

Δεν θα επιτρέψουμε το δημόσιο σχολείο να λειτουργεί πάνω στην ανθρώπινη εξάντληση. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι αναλώσιμοι.

Επιβάλλεται άμεσα:

Η λήψη μέτρων για την προστασία του εκπαιδευτικού και την αντιμετώπιση της εργασιακής εξουθένωσης.

Η παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε κάθε σχολική μονάδα.

Η στήριξη της οικογένειας και η δημιουργία σχολών γονέων.

Η θεσμική θωράκιση των εκπαιδευτικών απέναντι σε φαινόμενα στοχοποίησης.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν προϋπόθεση για μια ουσιαστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, με στόχο την υπεράσπιση της παιδαγωγικής ελευθερίας, της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας των λειτουργών της.

Για όλα τα παραπάνω, καλούμε τους γονείς να σταθούν στο πλευρό μας στον αγώνα για τη στήριξη και την αναβάθμιση του Δημόσιου Δωρεάν Σχολείου.

Οι εκπαιδευτικοί σε οικονομική ασφυξία: «Ο μισθός τελειώνει στα μέσα του μήνα»