Σχολεία: Γιατί η θέση του Διευθυντή σχολείου έγινε «παγίδα» για τους εκπαιδευτικούς

Στο κείμενό του αναδεικνύει το βάρος ενός ρόλου που συγκεντρώνει τεράστιες ευθύνες, αλλά δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη θεσμική στήριξη, τα αναγκαία εργαλεία και την ουσιαστική δυνατότητα λήψης αποφάσεων.

Ο Διευθυντής σχολικής μονάδας, όπως επισημαίνει, βρίσκεται καθημερινά στο επίκεντρο πολλαπλών και συχνά αντικρουόμενων απαιτήσεων, καλούμενος να λειτουργεί ταυτόχρονα ως διοικητικός υπάλληλος, διαχειριστής κρίσεων, υπεύθυνος υποδομών, συντονιστής του εκπαιδευτικού έργου και ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στο Υπουργείο, τις υπηρεσίες, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και την τοπική κοινωνία.

Η υπερβολική γραφειοκρατία, η συνεχής παραγωγή εγγράφων και οι ηλεκτρονικές καταχωρίσεις, σύμφωνα με τον ίδιο, απομακρύνουν τον Διευθυντή από τον παιδαγωγικό του ρόλο και τον εγκλωβίζουν σε μια διαρκή διαχείριση προβλημάτων.

Νέες αποκαλύψεις για την αυτοκτονία διευθύντριας σχολείου: Τι ζητά ο σύζυγός της

Το βασικό μήνυμα του κειμένου είναι ότι το ισχύον πλαίσιο έχει φτάσει στα όριά του. Όσο η θέση του Διευθυντή παραμένει φορτωμένη με ευθύνες χωρίς πραγματική εξουσία και ουσιαστική υποστήριξη, τόσο δυσκολότερο θα γίνεται για το εκπαιδευτικό σύστημα να προσελκύει ικανούς εκπαιδευτικούς σε θέσεις ευθύνης.

Όλα όσα σχολιάζει ο κ. Κουντούρης:

Γιατί το μεγαλύτερο λάθος ενός εκπαιδευτικού στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι να γίνει Διευθυντής σχολικής μονάδας
Γιατί αναλαμβάνει έναν ρόλο γεμάτο ευθύνες, πίεση και γραφειοκρατία, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική στήριξη και ουσιαστική εξουσία.

Ο Διευθυντής καλείται να είναι ταυτόχρονα διοικητικός υπάλληλος, λογιστής, τεχνικός ασφαλείας, διαχειριστής κρίσεων, ψυχολόγος, διαμεσολαβητής, υπεύθυνος προσωπικών δεδομένων, υπεύθυνος κτιριακών υποδομών και εκπρόσωπος του σχολείου απέναντι σε γονείς, υπηρεσίες και φορείς. Είναι υπεύθυνος σχεδόν για τα πάντα, αλλά έχει δικαίωμα να αποφασίζει για ελάχιστα.

Ζει καθημερινά ανάμεσα σε αντικρουόμενες απαιτήσεις: του Υπουργείου, της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, των εκπαιδευτικών, των γονέων και της τοπικής κοινωνίας. Όταν όλα λειτουργούν σωστά, η επιτυχία αποδίδεται στο σύστημα ή στη συλλογική προσπάθεια. Όταν κάτι πάει στραβά, η ευθύνη προσωποποιείται στον Διευθυντή.

Η συνεχής παραγωγή εγγράφων, αναφορών, σχεδίων δράσης, αξιολογήσεων και ηλεκτρονικών καταχωρίσεων απορροφά χρόνο και ενέργεια που θα έπρεπε να αφιερώνονται στην παιδαγωγική ηγεσία και στη βελτίωση του σχολείου.
Έτσι, πολλοί ικανοί εκπαιδευτικοί διαπιστώνουν ότι η θέση του Διευθυντή δεν αποτελεί επαγγελματική εξέλιξη, αλλά μια μετάβαση από την εκπαιδευτική δημιουργία στη διοικητική φθορά.

Συμπερασματικά: Το σύστημα έχει μετατρέψει μια θέση παιδαγωγικής ηγεσίας σε θέση διαρκούς διαχείρισης προβλημάτων. Όσο αυτό δεν αλλάζει, η αναζήτηση νέων Διευθυντών θα γίνεται ολοένα και δυσκολότερη