ΟΛΤΕΕ: Πράξη δικαιοσύνης η αναγνώριση του χρόνου διαθεσιμότητας ως συντάξιμου

Αίτημα για νομοθετική αναγνώριση ως συντάξιμου του χρόνου διαθεσιμότητας των εκπαιδευτικών της επαγγελματικής εκπαίδευσης κατά την περίοδο 2013–2015 καταθέτει η Ο.Λ.Τ.Ε.Ε., ζητώντας από την Πολιτεία θεσμική αποκατάσταση για μια υπόθεση που, όπως τονίζει, εξακολουθεί να έχει σοβαρές συνέπειες στον ασφαλιστικό και επαγγελματικό βίο των θιγόμενων.

Το ζήτημα αφορά περίπου 2.000 εκπαιδευτικούς 52 ειδικοτήτων, οι οποίοι τέθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας τον Ιούλιο του 2013, χωρίς προσωπική τους υπαιτιότητα, στο πλαίσιο των τότε δημοσιονομικών μέτρων. Σύμφωνα με το αίτημα, οι εκπαιδευτικοί παρέμειναν εκτός ενεργού υπηρεσίας για διάστημα που ξεπέρασε τους 23,5 μήνες, με αποτέλεσμα ο χρόνος αυτός να μην αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα ως συντάξιμος.

Η Ο.Λ.Τ.Ε.Ε. υπογραμμίζει ότι δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση, αλλά πράξη δικαιοσύνης και θεσμικής συνέπειας, καθώς οι θιγόμενοι καλούνται να παρατείνουν τον εργασιακό τους βίο για να καλύψουν ένα κενό που δημιουργήθηκε από κρατική απόφαση. Παράλληλα, καλεί την Πολιτεία να αναλάβει άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία, είτε για την αναγνώριση του χρόνου διαθεσιμότητας ως συντάξιμου είτε για τη θέσπιση ισοδύναμου μηχανισμού ασφαλιστικής αποκατάστασης.

Αίτημα νομοθετικής αναγνώρισης ως συντάξιμου του χρόνου διαθεσιμότητας εκπαιδευτικών επαγγελματικής εκπαίδευσης (2013–2015)

Η Ο.Λ.Τ.Ε.Ε. καταθέτει ισχυρό αίτημα θεσμικής αποκατάστασης προς την Πολιτεία για τη νομοθετική αναγνώριση ως συντάξιμου του χρόνου διαθεσιμότητας των εκπαιδευτικών της επαγγελματικής εκπαίδευσης κατά την περίοδο 2013–2015 ή, εναλλακτικά, για τη θέσπιση ισοδύναμου μηχανισμού ασφαλιστικής αποκατάστασης.

Η ρύθμιση αφορά περίπου 2.000 εκπαιδευτικούς 52 ειδικοτήτων, οι οποίοι τέθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας τον Ιούλιο του 2013, κατ’ εφαρμογή των τότε δημοσιονομικών μέτρων, χωρίς προσωπική τους υπαιτιότητα.

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί παρέμειναν εκτός ενεργού υπηρεσίας για χρονικό διάστημα που υπερέβη τους 23,5 μήνες, δηλαδή σχεδόν δύο έτη, με αποτέλεσμα ο συγκεκριμένος χρόνος να μην αναγνωρίζεται έως σήμερα ως συντάξιμος.

Η εξέλιξη αυτή έχει δημιουργήσει ουσιαστική και διαρκή συνταξιοδοτική βλάβη, καθώς οι θιγόμενοι στερούνται έως και δύο έτη συντάξιμης υπηρεσίας και αναγκάζονται να παρατείνουν τον εργασιακό τους βίο προκειμένου να καλύψουν ένα κενό που προκλήθηκε αποκλειστικά από κρατική απόφαση.

Όπως επισημαίνεται, το αίτημα δεν συνιστά προνομιακή μεταχείριση, αλλά πράξη δικαιοσύνης και θεσμικής συνέπειας.

Η μη αναγνώριση του εν λόγω χρονικού διαστήματος αντίκειται σε θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου, όπως η ισότητα, η αναλογικότητα, η ασφάλεια δικαίου και η χρηστή διοίκηση, δεδομένου ότι το συνταξιοδοτικό κόστος μιας οριζόντιας διοικητικής επιλογής μετακυλίεται στους ίδιους τους θιγόμενους.

Παράλληλα, η συγκριτική ευρωπαϊκή εμπειρία και η σχετική διεθνής και ευρωπαϊκή νομολογία ενισχύουν την αρχή ότι περίοδοι ακούσιας απομάκρυνσης από την εργασία δεν πρέπει να οδηγούν σε μόνιμη αποδυνάμωση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.

Σε αντίστοιχες περιπτώσεις προβλέπονται μηχανισμοί ασφαλιστικής συνέχειας ή αναγνώρισης συντάξιμου χρόνου, ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία διαρκούς βλάβης για τους εργαζόμενους.

Το συγκεκριμένο ζήτημα αφορά ένα σαφώς οριοθετημένο και κλειστό ιστορικό γεγονός, με προσδιορισμένο αριθμό δικαιούχων και συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, γεγονός που καθιστά τη νομοθετική του επίλυση εφικτή, στοχευμένη και δημοσιονομικά απολύτως προσδιορίσιμη.

Η αναγνώριση του χρόνου διαθεσιμότητας ως συντάξιμου ή η θέσπιση ισοδύναμης ασφαλιστικής ρύθμισης θα έχει διττή σημασία: αφενός θα αποκαταστήσει μια πραγματική αδικία στον ασφαλιστικό και επαγγελματικό βίο των εκπαιδευτικών, αφετέρου θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς, αποδεικνύοντας ότι η Πολιτεία διαθέτει θεσμική μνήμη και βούληση να διορθώνει τις συνέπειες των αποφάσεών της.

Η Πολιτεία καλείται να αναλάβει άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία, προκειμένου να αποκαταστήσει μια μακροχρόνια αδικία και να διασφαλίσει ότι οι συνέπειες μιας έκτακτης διοικητικής περιόδου δεν θα συνεχίσουν να επιβαρύνουν δια βίου τους θιγόμενους εκπαιδευτικούς.

Η ανταπόκριση στο αίτημα αυτό θα αποτελέσει πράξη ουσιαστικού σεβασμού προς τους λειτουργούς της δημόσιας εκπαίδευσης και σαφή ένδειξη προσήλωσης στις αρχές του κράτους δικαίου και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πρόωρη συνταξιοδότηση: Ποιοί μπορούν να βγουν πριν τα 62

Ρεκόρ συνταξιοδοτήσεων το 2026: Γιατί φεύγουν μαζικά οι εργαζόμενοι