Η προσωρινή αναστολή της των 9ου και 14ου Δημοτικών Σχολείων Αιγάλεω αποτέλεσε μια θετική εξέλιξη για την τοπική κοινωνία, χωρίς όμως να αναιρεί τον γενικότερο σχεδιασμό του Υπουργείου Παιδείας.

Όπως επισημαίνει ο Θοδωρής Κατσωνόπουλος, αιρετό μέλος του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και μέλος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας Δήμου Αιγάλεω, οι συγχωνεύσεις δεν είναι τυχαίες ή συγκυριακές αλλά εντάσσονται σε μια συνολικότερη στρατηγική που αντιμετωπίζει το δημόσιο σχολείο με λογιστικά κριτήρια.

Κατά τον ίδιο, οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι ορατές: μεγαλύτερα τμήματα, υποβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και ενίσχυση των κοινωνικών ανισοτήτων. Παράλληλα, ασκεί κριτική σε τοπικούς παράγοντες που εμφανίζονται ως «σωτήρες» μέσα από προσωπικές παρεμβάσεις, υπογραμμίζοντας ότι η ποιότητα της εκπαίδευσης και το μέλλον των μαθητών δεν μπορεί να εξαρτώνται από ρουσφέτια ή επικοινωνιακές κινήσεις.

Αναλυτικά η ανακοίνωση που εξέδωσε ο Κατσωνόπουλος Θοδωρής Αιρετό μέλος του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Μέλος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας Δήμου Αιγάλεω :

Συγχωνεύσεις σχολείων
Μαυρογιαλούροι και Γκρούεζες των Δυτικών Προαστίων και οι πρόθυμοι χειροκροτητές τους!
Η προσωρινή αναστολή της συγχώνευσης των 9ου και 14ου Δημοτικών Σχολείων Αιγάλεω δεν μπορεί να κρύψει τη σκληρή πραγματικότητα. Η πολιτική των συγχωνεύσεων αποτελεί κεντρική στρατηγική του Υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης, στο πλαίσιο του «εξορθολογισμού» και της «αποτελεσματικότερης αξιοποίησης των πόρων».

Πίσω από τις ωραιοποιημένες λέξεις, κρύβεται η ίδια πολιτική λιτότητας που μετατρέπει τα σχολεία σε αριθμούς, τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών σε κόστη και τους εκπαιδευτικούς σε υπεράριθμους. Μια πολιτική που ήδη αφήνει πίσω της τμήματα μαμούθ, ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υποβάθμιση της ποιότητας της διδασκαλίας. Μια πολιτική που είναι φανερό ότι θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, με ακόμη περισσότερες συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, επιστρέφουμε (;;;) σε πρακτικές περασμένων δεκαετιών (;;;), όπου βουλευτές, πολιτευτές και θεσμικοί παράγοντες εμφανίζονται ως «σωτήρες» της τοπικής κοινωνίας. Θυμίζοντας σκηνές από την ταινία «Υπάρχει και Φιλότιμο», οι «Μαυρογιαλούροι» και οι «Γκρούεζες» των Δυτικών Προαστίων διεκδικούν το ρόλο του μεσολαβητή, καλλιεργώντας τη ψευδαίσθηση ότι χάρη στις προσωπικές τους παρεμβάσεις «σώζονται» σχολεία και μαθητές. Πρόκειται για ευτελισμό της ίδιας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εμπαιγμό της κοινωνίας και επικίνδυνη μετατροπή του δημόσιου σχολείου σε πεδίο μικροπολιτικών συναλλαγών.

Αυτό που πρέπει δυναμικά να διεκδικήσει η εκπαιδευτική κοινότητα είναι:
Καμία συγχώνευση σχολικής μονάδας.
Μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών, μικρότερα τμήματα, στήριξη των σχολείων με όλους τους απαραίτητους πόρους.
Όχι σε σχολεία “αποθήκες μαθητών”, όχι σε σχολεία “θύματα των λογιστικών περικοπών”.
Η προσωρινή αναστολή της συγχώνευσης είναι αποτέλεσμα της καθολικής αντίδρασης της τοπικής κοινωνίας, των εκπαιδευτικών, των γονέων και των φορέων. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί μέχρι να μπει οριστικό τέλος στις πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη μόρφωση ως κόστος.
Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα όλων, όχι πεδίο για «χειροκροτητές» και πολιτικούς «σωτήρες».