Δεν υπάρχουν στο γήπεδο πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές ούτε θρησκευτικές, εθνικές και κρατικές διαμάχες. Τους ενώνει το ίδιο πάθος, ο ίδιος στόχος και η συνομολόγηση μιας άμιλλας που θα οδηγήσει στη νίκη.
Πολλοί δείκτες μπορούν να φανερώσουν το μορφωτικό μας επίπεδο ως σύγχρονων Ελλήνων: το πεδίο της τέχνης και του πολιτισμού, η άνθηση των Γραμμάτων, το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η θέση του ουμανισμού στην κοινωνία μας, η διεθνής πνευματική ακτινοβολία της χώρας μας κλπ.
Μπορείς να βλέπεις κάποιον που διαβάζει, να ‘ναι εκεί, κάπου κοντά σου… Κι όμως βρίσκεται αλλού για αλλού. Μπορεί να ‘ναι σε χρόνους αρχαίους ή μεσαιωνικούς ή αναγεννησιακούς ή φουτουριστικούς. Μπορεί να ‘ναι σε τόπους μακρινούς, σε λαούς άγνωστους.
Δημοσιεύτηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας, που διεξήγαγε η Διεθνής Έρευνα Διδασκαλίας και Μάθησης (TALIS), μιας έρευνας που εξέταζε τη σχέση της Κατώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) για το έτος 2024.
Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο παρατηρείται έντονη επιστημονική δραστηριότητα καθώς επίσης και πρωτοβουλίες κοινωνικοπολιτικές που έχουν σχέση με την πολιτιστική ταυτότητα και την ιστορική πορεία και εξέλιξη των επιμέρους περιοχών της χώρας μας (πόλεων, χωριών κλπ). Του Κώστα Ανθόπουλου, μέλους του ΔΣ Α΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπαίδευσης και του Νίκου Τσούλια Και εδώ θέλουμε […]
Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους ο Σωκράτης ήταν αντίθετος στην παρουσία και εδραίωση του γραπτού λόγου και υπεραμυνόταν του προφορικού λόγου. Ας φανταστώ, προφανώς αυθαίρετα, ποια μπορεί να ήταν τα δικά του επιχειρήματα για αυτή την εξέλιξη.
Ζούμε το μέλλον, αλλά είμαστε στο …παρελθόν. Το παρόν είναι αποικισμένο από το μέλλον – απλά δεν το έχουμε αντιληφθεί. Οι γνώσεις και οι καινοτομίες, ιδίως στην τεχνολογία, έχουν αλλάξει όλο το σύμπαν του ανθρώπου. Γευόμαστε το προοίμιο αυτών των μεταβολών, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα τι κουβαλάνε αυτές οι μεταβολές. Είναι παράξενο και ανερμήνευτο…
Τα τελευταία χρόνια, οι στατιστικοί δείκτες, που αφορούν την κυκλοφορία των εφημερίδων, βρίσκονται σε συνεχή πτώση. Αναπόφευκτα, οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων προκειμένου να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους, καταφεύγουν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τα κυριακάτικα φύλλα, σε διάφορες παροχές.
“Προτιμώ την τρέλα των μαθητών και όχι τη μιζέρια κάποιων εκπαιδευτικών. Αν δεν δώσεις τον εαυτό σου στο σχολείο, δεν γίνεσαι εκπαιδευτικός”. Μιλούσε με πάθος και με ένταση. Υπερασπιζόταν τον παιδαγωγικό ρόλο των εκπαιδευτικών, τη βασική αποστολή τους που είναι οι μαθητές, η διαπαιδαγώγησή τους και η κοινωνικοποίησή τους. Του Νίκου Τσούλια “Ναι θα διδάσκουμε […]
Αλίκη: «Πόσο διαρκεί το «για πάντα;» Λευκός λαγός: Μερικές φορές μόνο ένα δευτερόλεπτο. (Λιούις Κάρολ, Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων). Του Νίκου Τσούλια Όλες οι εκφράσεις μας για τον χρόνο έχουν ένα εκ συστάσεώς τους πρόβλημα. Είναι σχετικές, όπως μας λέει και ο φίλος μας ο Λευκός λαγός. Και όχι μόνο αυτό. Το πιο […]
Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, είχε μια απορία. Τι είναι πέρα από αυτό που βλέπει, πίσω από τη στροφή του δημόσιου δρόμου, τι είναι πίσω από εκεί στο λόφο του μακρινού χωριού, που πέφτει η ήλιος, τι είναι πίσω από τον Ερύμανθο, εκεί που ανατέλλει ο ήλιος; Και αυτοί που είναι πίσω απ’ αυτά, τι σκέπτονται για εμάς, τι φαντάζονται;
Το ζήτημα του Εθνικού Απολυτηρίου επανέρχεται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο, χωρίς όμως να έχει αποκτήσει ποτέ σαφή μορφή ή συγκεκριμένο περιεχόμενο εφαρμογής.
• «Τον Όργουελ τον φόβιζαν οι άνθρωποι που θα απαγόρευαν τα βιβλία.
• Τον Χάξλεϊ τον φόβιζε το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο, γιατί δεν θα βρισκόταν άνθρωπος πρόθυμος να διαβάσει.
Όλα τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα όπου γης και όπου χρόνου, όλα τα εκπαιδευτικά κέντρα και οι σχολές κάθε είδους στα βιβλία στηρίχτηκαν, με αυτά υπηρέτησαν την αποστολή τους, με αυτά υπήρξαν!
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973 υπήρξε μείζον ιστορικό γεγονός για τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Αναμφισβήτητα ήταν κυρίως μια εξέγερση της φοιτητικής νεολαίας ενάντια στην τυραννία.
Ας το παραδεχτούμε, γιατί είναι προτιμότερο για τη συνέχεια. Η εκπαίδευση βρίσκεται σε αμηχανία. Δεν υπάρχει ένα βασικό σχέδιο για το πως διαμορφώνονται σήμερα οι εκπαιδευτικές πολιτικές, για το πως οργανώνονται τα εκπαιδευτικά συστήματα, για το ποιο πρέπει να είναι το περιεχόμενο της θεσμικής Γνώσης και η δομή και η λειτουργία του σχολείου.
Σεβασμός στον δάσκαλο σημαίνει σεβασμός στο σχολείο και στην εκπαίδευση, σεβασμός στη διαπαιδαγώγηση, στο ίδιο το παιδί. Ναι, αν δεν σεβόμαστε τον δάσκαλο, σημαίνει ότι αυτή η φοβερή και ιερή σχέση παιδαγωγού – παιδαγωγούμενου, δάσκαλου – μαθητή είναι εξ αρχής υπονομευμένη.
Η κρίση του εκπαιδευτικού επαγγέλματος είναι κρίση της εκπαίδευσης, είναι κρίση της παιδείας και της πολιτικής. Δυστυχώς το πρόβλημα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται αλλά και οξύνεται.
“Η αναβάθμιση των σχολείων μας σε όλη τη χώρα, δεν είναι πολυτέλεια, αλλά υποχρέωση απέναντι σε κάθε παιδί, κάθε οικογένεια, κάθε τοπική κοινωνία”. Πρόκειται για δήλωση της Υπουργού Παιδείας στην Ευρυτανία στις 17 Ιουλίου 2025. Του Νίκου Τσούλια Απορεί κανείς με το νόημα της δήλωσης. Και το περιεχόμενο της δήλωσης δεν αφορά ούτως ή άλλως κάτι […]