ΥΓΕΙΑ

Οι άφθες είναι ελκώσεις, δηλαδή πληγές στο στόμα οι οποίες πονάνε πολύ και συχνά υποτροπιάζουν. Εμφανίζονται αποκλειστικά στο εσωτερικό του στόματος και συχνότερα στα χείλη, στη γλώσσα, κάτω από τη γλώσσα και στα μάγουλα. Οι άφθες καλύπτονται από μια άσπρη μεμβράνη και γύρω από αυτήν ο βλεννογόνος είναι ερεθισμένος και κόκκινος. Οι πάσχοντες δεν μπορούν να φάνε ή να πιούνε, καθώς οι άφθες καθιστούν τη διαδικασία βασανιστική. Διακρίνονται σε μικρές, που συνήθως υποχωρούν από μόνες τους μετά από 1-2 εβδομάδες και σε μεγάλες (>1 cm), οι οποίες συνήθως επιμένουν περισσότερο καιρό, περίπου 1-2 μήνες. Υπάρχουν επίσης τα ερπητόμορφα έλκη (1-3 mm), που μοιάζουν με κεφαλή καρφίτσας. Παρουσιάζονται σε ομάδες, π.χ. 30-40 άφθες συγκεντρωμένες στην ίδια περιοχή του στόματος. Αν και μοιάζουν με τις πληγές του έρπητα, δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο ιό. Παρά το μικρό τους μέγεθος, είναι επώδυνες και δυσκολεύουν την κατάποση, ακόμη και την ομιλία. Η επούλωσή τους είναι γρήγορη (συνήθως διαρκεί 3-4 μέρες), αλλά στο μεταξύ εμφανίζονται νέα έλκη, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο, που μπορεί να διαρκέσει ακόμη και ένα μήνα, κατά μέσο όρο. Παρόλο που οι άφθες είναι ένα αθώο αλλά επώδυνο νόσημα, συνιστάται η αξιολόγηση τους από ειδικό στοματολόγο, καθώς υπάρχουν πολλά συστηματικά νοσήματα που μπορεί να προκαλέσουν άφθες ή άλλες βλάβες που μοιάζουν με άφθες. Μερικά από αυτά είναι: - Παθήσεις του αιμοποιητικού (π.χ. αναιμία, λευχαιμία) - Παθήσεις του πεπτικού συστήματος (π.χ. νόσος του Crohn, ελκώδης κολίτιδα) - Ιογενείς λοιμώξεις - Η νόσος Αδαμαντιάδη-Behҫet - Καρκίνος του στόματος, ο οποίος συχνά εμφανίζεται στο στόμα σαν μία πληγή η οποία δεν επουλώνεται. Είναι συνεπώς απαραίτητο να σας εξετάσει ένας ειδικός προκειμένου να ελέγξει τη μορφή και τον αριθμό των πληγών που έχετε στο στόμα. Εάν εμφανίζετε συχνά άφθες (π.χ. 4-5 φορές το χρόνο) ή παρατηρείτε ότι παρουσιάζονται πολύ πιο συχνά σε σχέση με τις προηγούμενες φορές, ίσως χρειαστούν και επιπλέον εξετάσεις, όπως αιματολογικές ή λήψη δείγματος για βιοψία, για να αποκλειστούν άλλα νοσήματα. Αντιμετώπιση Επειδή το αίτιο των αφθών εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο, αποτελεσματική αγωγή η οποία να τις θεραπεύει για πάντα δεν υπάρχει. Η θεραπεία που συστήνεται έχει κυρίως στόχο την ανακούφιση από τον πόνο, τη μείωση της διάρκειας των βλαβών, αλλά και τη μείωση του αριθμού των επαναλαμβανόμενων επεισοδίων. Ανάλογα με την έκταση του προβλήματος, αυτή περιλαμβάνει τοπικά σκευάσματα, λήψη φαρμάκων από το στόμα, αλλά και θεραπεία με laser.

Έχετε έναν επιπλέον λόγο για να ωθήσετε το παιδί σας να είναι σωματικά δραστήριο, αφού όσο καλύτερη μυϊκή κατάσταση έχει, τόσο καλύτερη λειτουργική μνήμη θα διαθέτει, λένε αμερικανοί ερευνητές. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Medicine and Science in Sports and Exercise, επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Northeastern της Βοστόνης, με επικεφαλής τον Δρ Τσαρλς Χιλμαν, αξιολόγησαν 79 παιδιά, 9-11 ετών και παρατήρησαν ότι η μυϊκή κατάσταση σχετιζόταν άμεσα με την ακρίβεια της μνήμης. Τα παιδιά που συμπεριλήφθηκαν στο δείγμα είχαν υποβληθεί σε αξιολόγηση μετά από ασκήσεις που γύμναζαν τόσο το άνω, όσο και το κάτω μέρος του σώματος. Επίσης, είχαν υποβληθεί σε τεστ αξιολόγησης της λειτουργικής μνήμης και των ακαδημαϊκών τους επιδόσεων. Όσο υψηλότερο το σκορ αερόβιας φυσικής κατάστασης, τόσο υψηλότερο και το σκορ στα τεστ μνήμης και μαθηματικών. Η λειτουργική μνήμη αγοριών και κοριτσιών επωφελούνταν εξίσου από την καλύτερη μυϊκή κατάσταση. Οι ερευνητές δεν είναι βέβαιοι ακόμα για το πώς η καλή φυσική κατάσταση ενισχύει την μνήμη, αλλά βάσει πειραματικών αποτελεσμάτων εκτιμούν ότι οι γεροί μυς βοηθούν στην οικοδόμηση συνάψεων μεταξύ των εγκεφαλικών νευρώνων.

Για πρώτη φορά, επιστήμονες από το Κουίνσλαντ της Αυστραλίας διαπίστωσαν ότι ένα συγκεκριμένο είδος λιπαρών επιδρά αρνητικά στην υγεία των αρθρώσεων, συμβάλλοντας στην έναρξη της οστεοαρθρίτιδας. Η οστεοαρθρίτιδα είναι η συνηθέστερη μορφή αρθρίτιδας και προσβάλλει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μόνο στις ΗΠΑ οι πάσχοντες εκτιμάται πως φτάνουν τα 30 εκατομμύρια. Η πάθηση χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή εκφύλιση (φθορά) του χόνδρου, ο οποίος λειτουργεί σαν προστατευτικό μαξιλάρι για την άρθρωση. Όσο εκφυλίζεται ο χόνδρος, η άρθρωση πρήζεται, πονά και γίνεται άκαμπτη. Η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε άρθρωση του σώματος, είναι όμως συχνότερη στα γόνατα, στα ισχία, στα χέρια και στη σπονδυλική στήλη. Γνωστοί παράγοντες για την οστεοαρθρίτιδα είναι η προχωρημένη ηλικία, το φύλο (είναι συχνότερη στις γυναίκες), η παχυσαρκία (λόγω της αυξημένης καταπόνησης των αρθρώσεων από το υπερβολικό σωματικό βάρος) το ιστορικό τραυματισμών και οι εκ γενετής δυσμορφίες των οστών. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, τα οποία δημοσιεύονται αναλυτικά στην επιθεώρηση Scientific Reports, πέρα από τα παραπάνω παίζει ρόλο και η διατροφή στην εκδήλωση της οστεοαρθρίτιδας. Συγκεκριμένα, τα κορεσμένα λιπαρά που βρίσκονται στα ζωικά προϊόντα και στο πρόχειρο φαγητό συνδέονται με την ταχύτερη φθορά των αρθρώσεων και συνεπώς με αυξημένο κίνδυνο για οστεοαρθρίτιδα. Οι ερευνητές, από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Κουίνσλαντ (QUT) και το Πανεπιστήμιο του Νότιου Κουίνσλαντ (USQ) με επικεφαλής τον καθηγητή Γιν Χιάο του πρώτου, εξέτασαν ποιο ρόλο παίζουν στην εκδήλωση της οστεοαρθρίτιδας τα κορεσμένα λιπαρά οξέα σε συνδυασμό με απλούς υδατάνθρακες, δύο συστατικά που απαντώνται συχνά μαζί σε ανθυγιεινές τροφές (junk food). Η νέα μελέτη βασίστηκε σε παλαιότερα ευρήματα του Χιάο, τα οποία είχαν υποδείξει ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες και τα φάρμακα ενάντια στη χοληστερόλη είναι δυνατό να επιβραδύνουν τις βλάβες που προκαλούνται στις αρθρώσεις από τα λιπαρά οξέα που βρίσκονται σε τροφές όπως το βούτυρο και το φοινικέλαιο. «Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι η οστεοαρθρίτιδα δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της φυσιολογικής φθοράς που επέρχεται στις αρθρώσεις με την ηλικία και τη χρήση αλλά εμπλέκεται σε σημαντικό βαθμό και η διατροφή» αναφέρει ο Χιάο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, μια διατροφή που περιλαμβάνει κορεσμένα λιπαρά και απλούς υδατάνθρακες σε ποσοστό 20% «οδηγεί σε οστεοαρθριτικές μεταβολές στα γόνατα». Οι απλοί υδατάνθρακες βρίσκονται σε τρόφιμα όπως γλυκά, αρτοποιήματα, αναψυκτικά, δημητριακά πρωινού και έτοιμους χυμούς φρούτων και είναι πιο φτωχά σε διατροφική αξία σε σύγκριση με τους σύνθετους, όπως αυτοί που βρίσκονται στα προϊόντα ολικής άλεσης, στα όσπρια και στο μπρόκολο. «Τα αποθέματα κορεσμένων λιπαρών οξέων στον χόνδρο αλλάζουν τον μεταβολισμό του και τον αποδυναμώνουν, καθιστώντας τον πιο επιρρεπή σε βλάβες. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει στον οστεοαρθριτικό πόνο λόγω απώλειας της προστατευτικής λειτουργίας του χρόνδρου» εξηγεί ο ο Χιάο, συμπληρώνοντας πως παρατηρήθηκαν επίσης μεταβολές στο οστό κάτω από τον χόνδρο λόγω της διατροφής με πολλά κορεσμένα λιπαρά. Η λύση βρίσκεται στο κοκοφοινικέλαιο Η αντικατάσταση των ζωικών λιπαρών με λαυρικό οξύ, το οποίο ανήκει επίσης στην κατηγορία των κορεσμένων λιπαρών οξέων και βρίσκεται κυρίως στο κοκοφοινικέλαιο, οδήγησε σε αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα στην υγεία των αρθρώσεων. «Όταν τα ζωικά λιπαρά αντικαταστάθηκαν με λαυρικό οξύ παρατηρήθηκε μειωμένη φθορά του χόνδρου, επομένως το συγκεκριμένο λιπαρό οξύ φαίνεται πως έχει προστατευτική επίδραση» αναφέρει ο Σουντέρ Σεκάρ, διδακτορικός φοιτητής που συμμετείχε στη μελέτη.

Όγκος στο κεφάλι σημαίνει δημιουργία μιας μάζας, ή η συσσώρευση ανώμαλων κυττάρων στον εγκέφαλό σας, ή κοντά σε αυτόν. Ο όγκος στον εγκέφαλο έχει πολλές διαφορετικές κατηγοριοποιήσεις. Ορισμένοι όγκοι είναι μη-καρκινικοί (καλοήθεις) και μερικοί άλλοι είναι καρκινικοί (κακοήθεις). Ένας όγκος στο κεφάλι μπορεί να ξεκινήσει στον εγκέφαλο (πρωτογενείς όγκοι εγκεφάλου), ή ο καρκίνος μπορεί να αρχίσει σε άλλα μέρη του σώματός σας και να εξαπλωθεί στον εγκέφαλό σας (δευτεροβάθμιοι, ή μεταστατικοί όγκοι εγκεφάλου). Το πόσο γρήγορα ένας όγκος στο κεφάλι θα αναπτυχθεί μπορεί να ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό. Ο ρυθμός ανάπτυξης, όπως και η ακριβής θέση του όγκου στον εγκέφαλο, καθορίζει το πώς αυτός θα επηρεάσει τη λειτουργία του νευρικού σας συστήματος. Οι επιλογές θεραπείας που έχει ένας όγκος στο κεφάλι εξαρτάται από τον τύπο του όγκου, το μέγεθος και την τοποθεσία. Όγκος στο κεφάλι: Συμπτώματα Τα συμπτώματα ενός όγκου στον εγκέφαλο ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό και εξαρτώνται από το μέγεθος, την τοποθεσία και τον ρυθμό με τον οποίο αναπτύσσεται. Γενικά, τα συμπτώματα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν: Σας πλήττουν νέες μορφές και είδη πονοκεφάλων Πονοκέφαλοι που σταδιακά γίνονται πιο συχνοί και πιο έντονοι Ανεξήγητη ναυτία, ή εμετός Προβλήματα όρασης, όπως θολή όραση, διπλή όραση (διπλωπία), ή απώλεια τηςπεριφερειακής όρασης Σταδιακή απώλεια της αίσθησης, ή της κινητικότητας στο ένα χέρι, ή το ένα πόδι Δυσκολίες με την ισορροπία Δυσκολίες στην ομιλία Σύγχυση σε καθημερινά θέματα Αλλαγές στην προσωπικότητα και την συμπεριφορά Επιληπτικές κρίσεις Προβλήματα ακοής Όγκος στο κεφάλι: Αίτια Όγκοι που αρχίζουν στον εγκέφαλο Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι προέρχονται από τον ίδιο τον εγκέφαλο ή από τους ιστούς κοντά σε αυτόν, όπως οι μεμβράνες που τον καλύπτουν (μήνιγγες), τα κρανιακά νεύρα, η υπόφυση και η επίφυση. Αυτοί οι όγκοι δημιουργούνται, όταν φυσιολογικά κύτταρα αποκτούν βλάβες (μεταλλάξεις) στο DNA τους. Αυτές οι μεταλλάξεις επιτρέπουν στα κύτταρα να αναπτύσσονται και να διαιρούνται σε αυξημένους ρυθμούς και να συνεχίσουν να ζουν, ακόμα και αφότου τα υγιή κύτταρα πεθάνουν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας μάζας ανώμαλων κυττάρων, η οποία σχηματίζει έναν όγκο. Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι είναι πολύ λιγότερο συχνοί από ότι οι δευτερογενείς, στους οποίους ο καρκίνος αρχίζει κάπου αλλού στο σώμα και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι πρωτογενών όγκων του εγκεφάλου. Κάθε ένας παίρνει το όνομά του από τον τύπο των κυττάρων που εμπλέκονται. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν: Γλοίωμα. Οι όγκοι αυτοί αρχίζουν στον εγκέφαλο ή το νωτιαίο μυελό και περιλαμβάνουν αστροκυτώματα, επενδυώματα, γλοιοβλαστώματα, ολιγοστροκυτώματα και ολιγοδενρρογλοιώματα. Μηνιγγίωμα. Είναι ένας όγκος που εμφανίζεται στις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό (μήνιγγες). Τα περισσότερα μηνιγγιώματα είναι καλοήθη (μη καρκινικά). Ακουστικό νευρίνωμα. Είναι καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στα νεύρα που ελέγχουν την ισορροπία και την ακοή, τα οποία οδηγούν από το εσωτερικό αυτί προς τον εγκέφαλό σας. Αδένωμα στην υπόφυση. Είναι ως επί το πλείστον καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στην υπόφυση, η οποία βρίσκεται στην βάση του εγκεφάλου. Αυτοί οι όγκοι μπορούν να επηρεάσουν τις ορμόνες της υπόφυσης και ως εκ τούτου ασκούν επιδράσεις σε όλο το σώμα. Μυελοβλάστωμα. Είναι οι πιο συχνοί καρκινικοί όγκοι του εγκεφάλου στα παιδιά. Ένα μυελοβλάστωμα ξεκινά στο κατώτερο οπίσθιο τμήμα του εγκεφάλου και τείνει να εξαπλωθεί μέσω του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Οι όγκοι αυτοί είναι λιγότερο συχνοί στους ενήλικες, αλλά δεν αποκλείονται και στην ενήλικη ζωή. Πρωτόγονος νευροεκτοδερμικός όγκος (Primitive neuroectodermal tumor – PNET). Είναι σπάνιοι, καρκινικοί όγκοι που ξεκινούν στα εμβρυϊκά κύτταρα στον εγκέφαλο. Μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στον εγκέφαλο ενός εμβρύου. Κρανιοφαρυγγίωμα. Είναι σπάνιοι, καλοήθεις όγκοι, οι οποίοι ξεκινούν κοντά στην υπόφυση του εγκεφάλου. Καθώς το κρανιοφαρυγγίωμα αναπτύσσεται αργά, μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την υπόφυση, αλλά και άλλες δομές κοντά στον εγκέφαλο. Καρκίνος που αρχίζει αλλού και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο Οι δευτερογενείς όγκοι (μεταστατικοί) του εγκεφάλου είναι όγκοι που προκύπτουν από τον καρκίνο που ξεκινά κάπου αλλού στο σώμα σας και στη συνέχεια εξαπλώνεται (μεθίσταται) στον εγκέφαλό σας. Συμβαίνει συχνότερα σε άτομα που έχουν ιστορικό καρκίνου. Αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις, ένας μεταστατικός όγκος στον εγκέφαλο μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι καρκίνου, ο οποίος ξεκίνησε κάπου αλλού στο σώμα σας. Οι δευτερογενείς όγκοι του εγκεφάλου είναι πολύ πιο συχνοί από ό,τι είναι οι πρωτογενείς. Κάθε καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί στον εγκέφαλο, αλλά τα πιο κοινά είδη περιλαμβάνουν τους εξής: Καρκίνος του μαστού Καρκίνος του παχέος εντέρου Καρκίνος στα νεφρά Καρκίνος του πνεύμονα Μελάνωμα Όγκος στο κεφάλι: Παράγοντες κινδύνου Στα περισσότερα άτομα με πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου, η αιτία του όγκου δεν είναι σαφής. Αλλά οι γιατροί έχουν εντοπίσει ορισμένους παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για έναν όγκο στον εγκέφαλο. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν: Ηλικία. Ο κίνδυνος για όγκο στον εγκέφαλο αυξάνεται όσο μεγαλώνετε. Οι όγκοι του εγκεφάλου είναι πιο συχνοί σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Ωστόσο, ένας όγκος του εγκεφάλου μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Και ορισμένοι τύποι όγκων συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά. Έκθεση σε ακτινοβολία. Οι άνθρωποι που έχουν εκτεθεί σε έναν τύπο ακτινοβολίας, που ονομάζεται ιονίζουσα ακτινοβολία, έχουν αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού όγκου. Παραδείγματα ιονίζουσας ακτινοβολίας είναι η ακτινοθεραπεία για τη θεραπεία του καρκίνου και η έκθεση σε ακτινοβολία που προκαλείται από ατομικές βόμβες. Πιο κοινές μορφές της ακτινοβολίας, πάντως, είναι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία από τις γραμμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η ακτινοβολία ραδιοσυχνοτήτων από τα κινητά τηλέφωνα και τους φούρνους μικροκυμάτων, αν και μέχρι σήμερα ΔΕΝ έχει αποδειχθεί ότι συνδέονται με όγκους στον εγκέφαλο. Οικογενειακό ιστορικό όγκων του εγκεφάλου. Ένα μικρό μέρος των όγκων του εγκεφάλου συμβαίνουν σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του εγκεφάλου, ή οικογενειακό ιστορικό γενετικών συνδρόμων, που αυξάνουν τον κίνδυνο αυτό.

Το ποσοστό παχυσαρκίας είναι χαμηλότερο μεταξύ των ενηλίκων που καταναλώνουν σπιτικό φαγητό και δεν παρακολουθούν τηλεόραση κατά τη διάρκεια του δείπνου. Αυτό υποστηρίζει νέα μελέτη, που δημοσιεύεται στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Journal of the Academy of Nutrition and Dietetics. Για τους σκοπούς της μελέτης οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από 12.842 εθελοντές, που ανέφεραν ότι καταναλώνουν τουλάχιστον ένα οικογενειακό γεύμα την εβδομάδα. Συνολικά, η μελέτη έδειξε πως οι συμμετέχοντες που δήλωσαν ότι δεν παρακολουθούν τηλεόραση κατά τη διάρκεια των οικογενειακών γευμάτων είχαν σημαντικά χαμηλότερη πιθανότητα να είναι παχύσαρκοι. Το ίδιο παρατηρήθηκε και στην περίπτωση των εθελοντών που ανέφεραν ότι σε όλα τα οικογενειακά γεύματα καταναλώνουν σπιτικό φαγητό. Από την άλλη, η συχνότητα των οικογενειακών γευμάτων δε φάνηκε να διαφοροποιεί τα ποσοστά εμφάνισης παχυσαρκίας. Όπως αναφέρει η επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, οι συνήθειες κατά τη διάρκεια των οικογενειακών γευμάτων φαίνεται να είναι πιο σημαντικές από τη συχνότητά τους. Συνεπώς, είναι σημαντικό να σκεφτεί κανείς τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια των οικογενειακών γευμάτων και να στοχεύσει στην προετοιμασία του μεγαλύτερου μέρους αυτών και την αποφυγή της ταυτόχρονης παρακολούθησης τηλεόρασης.

Από 2.150 έως και 4.100 έμβρυα σύμφωνα με εκτιμήσεις, παρουσίασαν σε χρονικό διάστημα περίπου 40 ετών, από το 1967 μέχρι το 2016, δυσμορφίες αφού οι μητέρες τους έλαβαν ένα φάρμακο για την επιληψία και την αντιμετώπιση της διπολικής διαταραχής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, ανακοίνωσε σήμερα ο γαλλικός οργανισμός φαρμάκων ANSM. Η δραστική ουσία βαλπροϊκό οξύ, που κυκλοφορεί στη Γαλλία από τη φαρμακευτική εταιρεία Sanofi με τις ονομασίες Depakine για τη θεραπεία της επιληψίας και Depakote ή Depamide για τη διπολική διαταραχή, πιστεύεται επίσης ότι προκαλεί καθυστερημένη νευρολογική ανάπτυξη. Ο ANSM ανέφερε ότι πρόκειται να δώσει στη δημοσιότητα μια μελέτη για τις νευρολογικές επιπτώσεις του φαρμάκου κατά το δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους. Η εταιρεία Sanofi δεν ήταν άμεσα διαθέσιμη για να προβεί σε κάποιο σχόλιο, ανέφερε το πρακτορείο Reuters. Το βαλπροϊκό οξύ εγκρίθηκε ως αντιεπιληπτικό φάρμακο στη Γαλλία το 1967 και εξελίχθηκε σε μια από τις πλέον συνταγογραφούμενες θεραπείες για την πάθηση αυτή παγκοσμίως. Οι γονείς των παιδιών που παρουσίασαν προβλήματα εξαιτίας του φαρμάκου υποστηρίζουν ότι η γαλλική κυβέρνηση και η φαρμακευτική εταιρεία άργησαν πολύ να προειδοποιήσουν για τις παρενέργειες του φαρμάκου αν και ο κίνδυνος για τα έμβρυα είχε καταστεί σαφής στις αρχές της δεκαετίας του 1980

Χωρίς αξονικό τομογράφο λειτουργούν τα νοσοκομεία Σισμανόγλειο και Αμαλία Φλέμινγκ. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα skai.gr, εδώ και τρεις μήνες το Σισμανόγλειο παραμένει χωρίς αξονικό τομογράφο, καθώς υπέστη βλάβηγια πολλοστή φορά, ενώ και ο δεύτερος αξονικός του νοσοκομείου δεν λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό. Και τα δύο μηχανήματα είναι παλιάς τεχνολογίας. Μάλιστα, πριν από μερικούς μήνες, που είχε μείνει και πάλι το νοσοκομείο δίχως αξονικό τομογράφο, η Εθνική Τράπεζα προχώρησε σε δωρεά 60.000 ευρώ για την αντικατάσταση λυχνίας σε έναν εκ των δύο αξονικών τομογράφων. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, οι ασθενείς που κατέφθαναν στο Σισμανόγλειο, μεταφέρονταν στο νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ για να εξυπηρετηθούν. Όμως και ο αξονικός τομογράφος του γειτονικού νοσοκομείου υπέστη βλάβη. Πλέον, οι ασθενείς καλούνται να μεταφερθούν σε άλλο εφημερεύον νοσοκομείο που διαθέτει αξονικό τομογράφο, όπως για παράδειγμα το νοσοκομείο Ευαγγελισμός! Οι γιατροί των νοσοκομείων Φλέμινγκ και Σισμανόγλειο κάνουν λόγο για άμεσο κίνδυνο της ζωής των ασθενών από τη μη λειτουργία του αξονικού τομογράφου, εξηγώντας ότι το πρόβλημα γίνεται εντονότερο κατά τις εφημερίες.

Σκωληκοειδίτιδα είναι η φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης, ενός μικρού «σάκου» που κρέμεται ανάμεσα στο λεπτό και στο παχύ έντερο στην κάτω δεξιά πλευρά της κοιλιάς και έχει μέγεθος όσο ένα δάχτυλο. Αν και η σκωληκοειδίτιδα κατά κανόνα εκδηλώνεται στις ηλικίες 10 έως 30 ετών, το 5-7% των κρουσμάτων εμφανίζεται σε άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών. Συνήθως αντιμετωπίζεται με εγχείρηση, σε μερικές περιπτώσεις, ωστόσο, η πάθηση αντιμετωπίζεται με φάρμακα. Το πιο κοινό και κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην κοιλιά. Συνήθως αρχίζει από τον ομφαλό, στη συνέχεια μετατοπίζεται κάτω δεξιά και τελικά γίνεται πολύ έντονος και εστιασμένος χαμηλά στην κοιλιά. Ο πόνος της σκωληκοειδίτιδας συνήθως αυξάνεται σε διάστημα 6 έως 12 ωρών. Εκτός βέβαια από τον πόνο στην κοιλιά υπάρχουν και άλλα συμπτώματα: – Απώλεια της όρεξης – Ναυτία και/ή εμετός αφού αρχίσει ο κοιλιακός πόνος – Κοιλιακό πρήξιμο – Πυρετός (όχι πολύ υψηλός) που αρχίζει μετά από τα άλλα συμπτώματα – Επώδυνη ούρηση – Κράμπες – Δυσκοιλιότητα ή διάρροια Η έγκαιρη διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας είναι πολύ σημαντική, ωστόσο δεν είναι πάντοτε εύκολη και αυτό γιατί τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με αυτά άλλων ασθενειών, όπως προβλημάτων στη χοληδόχο κύστη, λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος, γαστρίτιδα κ.λπ.

Μόλις πριν από δύο μέρες μια γαλλο-ιταλική επιστημονική μελέτη (μετα-ανάλυση) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η λήψη αντικαταθλιπτικών από μια γυναίκα λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο το παιδί της να εμφανίσει τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Τώρα, δύο νέες μελέτες στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «JAMA» (Journal of American Medical Association), μία καναδική και μία αμερικανο-σουηδική, έφθασαν στο συμπέρασμα ότι η χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων στην αρχική φάση της εγκυμοσύνης δεν αυξάνει ή αυξάνει μόνο ελαφρώς τον κίνδυνο αυτισμού. Μετά και τις νέες μελέτες, η επιστημονική κοινότητα εμφανίζεται μάλλον αβέβαιη και διχασμένη πάνω στο ζήτημα. Στην πρώτη έρευνα, οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχίατρο Σιμόν Βιγκόντ του Νοσοκομείου Women's College του Τορόντο, μελέτησαν σχεδόν 36.000 γεννήσεις από γυναίκες με μέση ηλικία 27 ετών. Στο 8% των κυήσεων τα έμβρυα είχαν εκτεθεί σε χρήση αντικαταθλιπτικών από τις μητέρες και από αυτά το 2% των παιδιών που γεννήθηκαν, διαγνώσθηκαν με αυτισμό έως την ηλικία των πέντε ετών. Οι επιστήμονες βρήκαν ότι η χρήση αντικαταθλιπτικών φαίνεται να αυξάνει ελαφρώς τον κίνδυνο γέννησης αυτιστικού παιδιού, αλλά η συσχέτιση δεν είναι στατιστικά σημαντική, αν ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες κινδύνου που μπορούν να επηρεάσουν το έμβρυο, όπως γενετικοί (κληρονομική προδιάθεση) και οικογενειακοί-περιβαλλοντικοί (έγκυος καπνίστρια, που πίνει αλκοόλ, τρώει ανθυγιεινά, δεν κοιμάται καλά κ.ά.). «Μολονότι μια σχέση αιτίου-αιτιατού δεν μπορεί να αποκλεισθεί, η σχέση που είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν (σ.σ. μεταξύ αντικαταθλιπτικών και αυτισμού) μπορεί να εξηγηθεί με άλλους παράγοντες», σύμφωνα με τους Καναδούς επιστήμονες. Στη δεύτερη μελέτη, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα και του ιατρικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, με επικεφαλής τον καθηγητή αναπτυξιακής ψυχοπαθολογίας Μπράιαν Ντ'Ονόφριο του Τμήματος Ψυχολογικών και Εγκεφαλικών Επιστημών του πρώτου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση ανέλυσαν στοιχεία για όλους τους τοκετούς στη Σουηδία μεταξύ 1996-2012, συνολικά πάνω από 1,58 εκατομμύρια παιδιά, εκ των οποίων το 1,4% είχαν γεννηθεί από μητέρες που έκαναν χρήση αντικαταθλιπτικών στο πρώτο τρίμηνο της κύησης. Η μελέτη δεν βρήκε ιδιαίτερη συσχέτιση ανάμεσα στη χρήση αντικαταθλιπτικών από τις εγκύους κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και στην αύξηση του κινδύνου για τη γέννηση παιδιού με διαταραχή αυτισμού ή διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Διαπιστώθηκε πάντως μια ελαφρώς μεγαλύτερη πιθανότητα για πρόωρο τοκετό. Ο κίνδυνος να γεννηθεί πρόωρα ένα παιδί, είναι 1,3 φορές μεγαλύτερος, αν έχει εκτεθεί στη μήτρα στα αντικαταθλιπτικά που έπαιρνε η μητέρα του. «Η εξισορρόπηση των κινδύνων και των ωφελειών της χρήσης αντικαταθλιπτικών στη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μια υπερβολικά δύσκολη απόφαση, που κάθε γυναίκα θα πρέπει να πάρει σε συνεργασία με το γιατρό της. Πάντως η μελέτη μας δείχνει ότι η χρήση αυτών των φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να είναι ασφαλέστερη από ό,τι είχε προηγουμένως θεωρηθεί», δήλωσε ο Ντ'Ονόφριο. Το 82% των αντικαταθλιπτικών που εξετάσθηκαν στη μελέτη, ανήκαν στην κατηγορία των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SRRI), όπως τα ευρέως συνταγογραφούμενα Prozac, Zoloft και Celexa. Η κατάθλιψη στην εγκυμοσύνη μπορεί να αποβεί επικίνδυνη τόσο για την έγκυο όσο και για το μωρό, το οποίο κινδυνεύει να γεννηθεί πρόωρα ή με πολύ μικρό βάρος.

Ως όγκος στο κεφάλι ορίζεται η δημιουργία μιας μάζας, ή η συσσώρευση ανώμαλων κυττάρων στον εγκέφαλό σας, ή κοντά σε αυτόν. Ο όγκος στον εγκέφαλο έχει πολλές διαφορετικές κατηγοριοποιήσεις. Ορισμένοι όγκοι είναι μη-καρκινικοί (καλοήθεις) και μερικοί άλλοι είναι καρκινικοί (κακοήθεις). Ένας όγκος στο κεφάλι μπορεί να ξεκινήσει στον εγκέφαλο (πρωτογενείς όγκοι εγκεφάλου), ή ο καρκίνος μπορεί να αρχίσει σε άλλα μέρη του σώματός σας και να εξαπλωθεί στον εγκέφαλό σας (δευτεροβάθμιοι, ή μεταστατικοί όγκοι εγκεφάλου). Το πόσο γρήγορα ένας όγκος στο κεφάλι θα αναπτυχθεί μπορεί να ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό. Ο ρυθμός ανάπτυξης, όπως και η ακριβής θέση του όγκου στον εγκέφαλο, καθορίζει το πώς αυτός θα επηρεάσει τη λειτουργία του νευρικού σας συστήματος. Οι επιλογές θεραπείας που έχει ένας όγκος στο κεφάλι εξαρτάται από τον τύπο του όγκου, το μέγεθος και την τοποθεσία. Όγκος στο κεφάλι: Συμπτώματα Τα συμπτώματα ενός όγκου στον εγκέφαλο ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό και εξαρτώνται από το μέγεθος, την τοποθεσία και τον ρυθμό με τον οποίο αναπτύσσεται. Γενικά, τα συμπτώματα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν: Σας πλήττουν νέες μορφές και είδη πονοκεφάλων Πονοκέφαλοι που σταδιακά γίνονται πιο συχνοί και πιο έντονοι Ανεξήγητη ναυτία, ή εμετός Προβλήματα όρασης, όπως θολή όραση, διπλή όραση (διπλωπία), ή απώλεια της περιφερειακής όρασης Σταδιακή απώλεια της αίσθησης, ή της κινητικότητας στο ένα χέρι, ή το ένα πόδι Δυσκολίες με την ισορροπία Δυσκολίες στην ομιλία Σύγχυση σε καθημερινά θέματα Αλλαγές στην προσωπικότητα και την συμπεριφορά Επιληπτικές κρίσεις Προβλήματα ακοής Όγκος στο κεφάλι: Αίτια Όγκοι που αρχίζουν στον εγκέφαλο Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι προέρχονται από τον ίδιο τον εγκέφαλο ή από τους ιστούς κοντά σε αυτόν, όπως οι μεμβράνες που τον καλύπτουν (μήνιγγες), τα κρανιακά νεύρα, η υπόφυση και η επίφυση. Αυτοί οι όγκοι δημιουργούνται, όταν φυσιολογικά κύτταρα αποκτούν βλάβες (μεταλλάξεις) στο DNA τους. Αυτές οι μεταλλάξεις επιτρέπουν στα κύτταρα να αναπτύσσονται και να διαιρούνται σε αυξημένους ρυθμούς και να συνεχίσουν να ζουν, ακόμα και αφότου τα υγιή κύτταρα πεθάνουν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας μάζας ανώμαλων κυττάρων, η οποία σχηματίζει έναν όγκο. Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι είναι πολύ λιγότερο συχνοί από ότι οι δευτερογενείς, στους οποίους ο καρκίνος αρχίζει κάπου αλλού στο σώμα και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι πρωτογενών όγκων του εγκεφάλου. Κάθε ένας παίρνει το όνομά του από τον τύπο των κυττάρων που εμπλέκονται. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν: Γλοίωμα. Οι όγκοι αυτοί αρχίζουν στον εγκέφαλο ή το νωτιαίο μυελό και περιλαμβάνουν αστροκυτώματα, επενδυώματα, γλοιοβλαστώματα, ολιγοστροκυτώματα και ολιγοδενρρογλοιώματα. Μηνιγγίωμα. Είναι ένας όγκος που εμφανίζεται στις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό (μήνιγγες). Τα περισσότερα μηνιγγιώματα είναι καλοήθη (μη καρκινικά). Ακουστικό νευρίνωμα. Είναι καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στα νεύρα που ελέγχουν την ισορροπία και την ακοή, τα οποία οδηγούν από το εσωτερικό αυτί προς τον εγκέφαλό σας. Αδένωμα στην υπόφυση. Είναι ως επί το πλείστον καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στην υπόφυση, η οποία βρίσκεται στην βάση του εγκεφάλου. Αυτοί οι όγκοι μπορούν να επηρεάσουν τις ορμόνες της υπόφυσης και ως εκ τούτου ασκούν επιδράσεις σε όλο το σώμα. Μυελοβλάστωμα. Είναι οι πιο συχνοί καρκινικοί όγκοι του εγκεφάλου στα παιδιά. Ένα μυελοβλάστωμα ξεκινά στο κατώτερο οπίσθιο τμήμα του εγκεφάλου και τείνει να εξαπλωθεί μέσω του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Οι όγκοι αυτοί είναι λιγότερο συχνοί στους ενήλικες, αλλά δεν αποκλείονται και στην ενήλικη ζωή. Πρωτόγονος νευροεκτοδερμικός όγκος (Primitive neuroectodermal tumor – PNET). Είναι σπάνιοι, καρκινικοί όγκοι που ξεκινούν στα εμβρυϊκά κύτταρα στον εγκέφαλο. Μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στον εγκέφαλο ενός εμβρύου. Κρανιοφαρυγγίωμα. Είναι σπάνιοι, καλοήθεις όγκοι, οι οποίοι ξεκινούν κοντά στην υπόφυση του εγκεφάλου. Καθώς το κρανιοφαρυγγίωμα αναπτύσσεται αργά, μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την υπόφυση, αλλά και άλλες δομές κοντά στον εγκέφαλο. Καρκίνος που αρχίζει αλλού και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο Οι δευτερογενείς όγκοι (μεταστατικοί) του εγκεφάλου είναι όγκοι που προκύπτουν από τον καρκίνο που ξεκινά κάπου αλλού στο σώμα σας και στη συνέχεια εξαπλώνεται (μεθίσταται) στον εγκέφαλό σας. Συμβαίνει συχνότερα σε άτομα που έχουν ιστορικό καρκίνου. Αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις, ένας μεταστατικός όγκος στον εγκέφαλο μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι καρκίνου, ο οποίος ξεκίνησε κάπου αλλού στο σώμα σας. Οι δευτερογενείς όγκοι του εγκεφάλου είναι πολύ πιο συχνοί από ό,τι είναι οι πρωτογενείς. Κάθε καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί στον εγκέφαλο, αλλά τα πιο κοινά είδη περιλαμβάνουν τους εξής: Καρκίνος του μαστού Καρκίνος του παχέος εντέρου Καρκίνος στα νεφρά Καρκίνος του πνεύμονα Μελάνωμα Όγκος στο κεφάλι: Παράγοντες κινδύνου Στα περισσότερα άτομα με πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου, η αιτία του όγκου δεν είναι σαφής. Αλλά οι γιατροί έχουν εντοπίσει ορισμένους παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για έναν όγκο στον εγκέφαλο. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν: Ηλικία. Ο κίνδυνος για όγκο στον εγκέφαλο αυξάνεται όσο μεγαλώνετε. Οι όγκοι του εγκεφάλου είναι πιο συχνοί σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Ωστόσο, ένας όγκος του εγκεφάλου μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Και ορισμένοι τύποι όγκων συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά. Έκθεση σε ακτινοβολία. Οι άνθρωποι που έχουν εκτεθεί σε έναν τύπο ακτινοβολίας, που ονομάζεται ιονίζουσα ακτινοβολία, έχουν αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού όγκου. Παραδείγματα ιονίζουσας ακτινοβολίας είναι η ακτινοθεραπεία για τη θεραπεία του καρκίνου και η έκθεση σε ακτινοβολία που προκαλείται από ατομικές βόμβες. Πιο κοινές μορφές της ακτινοβολίας, πάντως, είναι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία από τις γραμμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η ακτινοβολία ραδιοσυχνοτήτων από τα κινητά τηλέφωνα και τους φούρνους μικροκυμάτων, αν και μέχρι σήμερα ΔΕΝ έχει αποδειχθεί ότι συνδέονται με όγκους στον εγκέφαλο. Οικογενειακό ιστορικό όγκων του εγκεφάλου. Ένα μικρό μέρος των όγκων του εγκεφάλου συμβαίνουν σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του εγκεφάλου, ή οικογενειακό ιστορικό γενετικών συνδρόμων, που αυξάνουν τον κίνδυνο αυτό.

Λέγεται ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που αξιοποίησαν τον συνδυασμό νερό και λεμόνι ως αντίδοτο σε κάθε λογής δηλητήριο. Από την εποχή τους μέχρι και σήμερα έχουν αποδοθεί σε αυτό το απλό «ποτό» δεκάδες διαφορετικές ιδιότητες ευεργετικές για την υγεία. Πόσες όμως αληθεύουν στην πραγματικότητα; Παρακάτω θα δείτε τις διάφορες θεωρίες που έχουν έρθει κατά καιρούς στο προσκήνιο σχετικά με τα οφέλη του νερού σε συνδυασμό με το λεμόνι και φυσικά πόσες από αυτές ισχύουν. Μύθοι: 1. Το νερό με λεμόνι ενισχύει τον μεταβολισμό: Η επίδρασή του στο πλαίσιο μιας δίαιτας με στόχο το αδυνάτισμα είναι αμελητέα. 2. Το νερό με λεμόνι ενεργοποιεί το συκώτι ώστε να απομακρύνει τοξίνες από τον οργανισμό: Δεν υπάρχουν επιστημονικά τεκμήρια που να στηρίζουν αυτή τη θεωρία. 3. Το νερό με λεμόνι εξισορροπεί το pH του αίματος: Δεν είναι δυνατό να ρυθμιστεί pH του αίματος μόνο με τη βοήθεια διατροφικών παρεμβάσεων. Αλήθειες 1. Το νερό με λεμόνι ενυδατώνει τον οργανισμό: Φυσικά, αφού το νερό είναι το βασικό μέσο ενυδάτωσης του ανθρώπινου οργανισμού. 2. Το νερό με λεμόνι ενισχύει τα επίπεδα βιταμίνης C: Ναι, η θετική επίδραση εξαρτάται όμως από την ποσότητα λεμονιού που θα χρησιμοποιήσουμε. 3. Το νερό με λεμόνι είναι καλό υποκατάστατο του χυμού φρούτων: Οι χυμοί φρούτων, ακόμη και οι φυσικοί, περιέχουν σάκχαρα, οπότε το νερό με λεμόνι αποτελεί καλή εναλλακτική για όσους προσπαθούν να τα αποφύγουν (π.χ. λόγω διαβήτη) ή να τα μειώσουν (π.χ. επειδή προσπαθούν να χάσουν βάρος). Οι καλύτερες ώρες να πιείτε νερό με λεμόνι - Το πρωί, καθώς η ενυδάτωση είναι απαραίτητη αμέσως μόλις ξυπνάμε. - Όταν νιώθουμε πείνα, καθώς συχνά η δίψα «μεταμφιέζεται» σε αίσθημα πείνας ή λιγούρα. - Μετά τη γυμναστική, αφού η απώλεια υγρών μέσω του ιδρώτα πρέπει να διορθωθεί όσο το δυνατόν πιο άμεσα.

Για τους περισσότερους από εμάς οι ξηροί καρποί είναι συνδεδεμένοι με την αύξηση του βάρους, επειδή έχουν κατά κανόνα αρκετές θερμίδες. Ως εκ τούτου τους αποφεύγουμε εντελώς, αλλά αυτό είναι λάθος. Σε μια ισορροπημένη διατροφή, οι ξηροί καρποί μπορούν να συμβάλλουν θετικά στην υγεία μας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και τα αμύγδαλα και η θετική τους επίδραση στο ζάχαρο. Πρόκειται για μια εξαιρετική πηγή πολλών βιταμινών και ανόργανων συστατικών, συμπεριλαμβανομένων της βιταμίνης Ε. Επίσης αποτελούν μια καλή πηγή πρωτεϊνών, ινών, ριβοφλαβίνης και ασβεστίου. Στην πραγματικότητα, "τα αμύγδαλα είναι από τις καλύτερες πηγές πρωτεϊνών απ' όλους τους καρπούς με κέλυφος", λέει ο O'Shea Kochenbach, διαιτολόγος στη Βοστόνη των ΗΠΑ. Γιατί τα αμύγδαλα είναι επωφελή για τα άτομα με πρόβλημα στο ζάχαρο Τα αμύγδαλα είναι θρεπτικά για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά έχουν μοναδικά οφέλη για τους πάσχοντες από διαβήτη. "Έρευνες έχουν δείξει ότι τα αμύγδαλα μπορούν να περιορίσουν την αύξηση της γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα και των επιπέδων ινσουλίνης μετά τα γεύματα", λέει ο Kochenbach. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Metabolism, έδειξε ότι η κατανάλωση περίπου 45 γραμμαρίων αμυγδάλων ρίχνει τις τιμές της ινσουλίνης και της γλυκόζης. Μειώνουν τις πιθανότητες για διαβήτη τύπου 2 Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μαγνήσιο και πειραματικές μελέτες έχουν δείξει ότι η πρόσληψη μαγνησίου μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει διαβήτη τύπου 2. Κάνουν καλό στην καρδιά Τα αμύγδαλα μπορεί να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Αυτό είναι σημαντικό για τα άτομα με διαβήτη, διότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιάς, τα άτομα με διαβήτη διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο καρδιακής νόσου. "Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά, το οποίο είναι το ίδιο είδος λίπους με εκείνο στο ελαιόλαδο, το οποίο είναι γνωστό για τα οφέλη του στην υγεία της καρδιάς. Μια μερίδα αμυγδάλων περιέχει περίπου 13 γραμμάρια ακόρεστου λίπους και μόνο 1 γραμμάριο κορεσμένου λίπους", λέει ο Kochenbach. Οι ξηροί καρποί είναι μια υψηλής θερμιδικής αξίας σνακ, αλλά, όταν καταναλώνονται με μέτρο (περίπου 23-45 γραμμάρια) δεν συμβάλλουν στην αύξηση του σωματικού βάρους. Μέχρι πόσα αμύγδαλα συνιστάται να τρώτε Καλό είναι να καταναλώνετε καθημερινά περίπου 23 αμύγδαλα που περιέχουν 161 θερμίδες, 6 γραμμάρια πρωτεΐνης και 3 γραμμάρια διαιτητικών ινών.

Οι μεγαλόσωμες γυναίκες έχουν τριπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρδιακές αρρυθμίες, σύμφωνα με προκαταρκτικά αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας στη Μάλαγα της Ισπανίας. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, με επικεφαλής την Δρ Αννικα Ροσενγκρεν, υποστηρίζουν ότι οι ψηλές και ευτραφείς γυναίκες είναι πιιθανότερο να εκδηλώσουν κολπική μαρμαρυγή, τη συχνότερη καρδιακή αρρυθμία, σε κάποια φάση της ζωής τους. Οι επιστήμονες μελέτησαν στοιχεία που αφορούσαν 1,5 εκατομμύριο γυναίκες στην Σουηδία αντλώντας δεδομένα από το εθνικό αρχείο γεννήσεων. Επικεντρώθηκαν σε δεδομένα για το ύψος και το βάρος ώστε να καθοριστεί το μέγεθος κάθε γυναίκας. Το αρχείο είχε επίσης πληροφορίες για καρδιακούς παράγοντες κινδύνου, όπως ο διαβήτης, η υπέρταση και το κάπνισμα. Οι ειδικοί έθεσαν τις γυναίκες υπό ιατρική παρακολούθηση για 16 χρόνια, κατά μέσο όρο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πάνω από 7.000 γυναίκες νοσηλεύθηκαν με κολπική μαρμαρυγή σε ηλικία κατά μέσο όρο 49 ετών. Συγκριτικά με τις μικρόσωμες, οι μεγαλόσωμες είχαν 2,6 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής. «Ένα μεγάλο σώμα συνεπάγεται και μια μεγάλη καρδιά με μεγαλύτερους καρδιακούς κόλπους, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής», εξήγησε η Δρ Ροσενγκρεν. Έσπευσε ωστόσο να σημειώσει ότι επειδή ο απόλυτος κίνδυνος παραμένει μικρός, οι μεγαλόσωμοι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου δεν έχουν παρά να τρώνε σωστά, να γυμνάζονται και γενικά να τηρούν ένα υγιεινό μοντέλο ζωής, ώστε να προστατεύουν την καρδιά τους.

Σκωληκοειδίτιδα είναι η φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης, ενός μικρού «σάκου» που κρέμεται ανάμεσα στο λεπτό και στο παχύ έντερο στην κάτω δεξιά πλευρά της κοιλιάς και έχει μέγεθος όσο ένα δάχτυλο. Αν και η σκωληκοειδίτιδα κατά κανόνα εκδηλώνεται στις ηλικίες 10 έως 30 ετών, το 5-7% των κρουσμάτων εμφανίζεται σε άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών. Συνήθως αντιμετωπίζεται με εγχείρηση, σε μερικές περιπτώσεις, ωστόσο, η πάθηση αντιμετωπίζεται με φάρμακα. Το πιο κοινό και κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην κοιλιά. Συνήθως αρχίζει από τον ομφαλό, στη συνέχεια μετατοπίζεται κάτω δεξιά και τελικά γίνεται πολύ έντονος και εστιασμένος χαμηλά στην κοιλιά. Ο πόνος της σκωληκοειδίτιδας συνήθως αυξάνεται σε διάστημα 6 έως 12 ωρών. Εκτός βέβαια από τον πόνο στην κοιλιά υπάρχουν και άλλα συμπτώματα: - Απώλεια της όρεξης - Ναυτία και/ή εμετός αφού αρχίσει ο κοιλιακός πόνος - Κοιλιακό πρήξιμο - Πυρετός (όχι πολύ υψηλός) που αρχίζει μετά από τα άλλα συμπτώματα - Επώδυνη ούρηση - Κράμπες - Δυσκοιλιότητα ή διάρροια Η έγκαιρη διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας είναι πολύ σημαντική, ωστόσο δεν είναι πάντοτε εύκολη και αυτό γιατί τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με αυτά άλλων ασθενειών, όπως προβλημάτων στη χοληδόχο κύστη, λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος, γαστρίτιδα κ.λπ.

Τα κατάγματα είναι μία από τις βασικότερες αποτρέψιμες αιτίες αναπηρίας στη μέση και την τρίτη ηλικία, επομένως η πρόληψή τους κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική για να εξασφαλιστεί η ανεξαρτησία και η ποιότητα ζωής στις μεγαλύτερες ηλικίες. Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη που εκπονήθηκε από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας, ένα πολύτιμο συστατικό αναδεικνύεται σε «εργαλείο» πρόληψης των καταγμάτων. Όπως αναφέρει η σχετική μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση European Journal of Epidemiology, εκτός από το ασβέστιο και τη βιταμίνη D, δύο συστατικά που αποδεδειγμένα παίζουν σημαντικό ρόλο στην υγεία των οστών, ιδιαίτερα ευεργετικό για τον σκελετό είναι και το μαγνήσιο, ένα μέταλλο το οποίο αποτελεί δομικό στοιχείο των οστών. Αν και είχαν διατυπωθεί και παλαιότερα θεωρίες σχετικά με τη θετική επίδραση του μαγνησίου στη σκελετική υγεία, καμία μελέτη μέχρι τώρα δεν είχε εξετάσει τον ρόλο του στα κατάγματα. Έτσι, οι ερευνητές των δύο προαναφερθέντων πανεπιστημίων παρακολούθησαν 2.245 μεσήλικες άνδρες για διάστημα 20 ετών, εστιάζοντας στα επίπεδα μαγνησίου στο αίμα τους και στα περιστατικά καταγμάτων κατά την περίοδο αυτή. Όσοι από τους συμμετέχοντες είχαν χαμηλότερα επίπεδα του μετάλλου στον οργανισμό τους ήταν πιο πιθανό να υποστούν κάταγμα, ιδιαίτερα στην περιοχή της λεκάνης. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, ο κίνδυνος κατάγματος στους άνδρες που είχαν υψηλά επίπεδα μαγνησίου στο αίμα τους ήταν 44% μικρότερος. Μάλιστα, τα ευρήματα υπέδειξαν ότι κανένας από τους 22 άνδρες που είχαν τα υψηλότερα επίπεδα μαγνησίου (>2,3 mg/dl) δεν έπαθε κάταγμα κατά την 20ετία που κάλυπτε η μελέτη. Τροφές ιδιαίτερα πλούσιες σε μαγνήσιο είναι οι ξηροί καρποί (αμύγδαλα, κάσιους κ.ά.), οι σπόροι (πασατέμπος, σουσάμι, ηλιόσποροι κ.ά.), η μπανάνα, το κακάο, ο καφές, τα μπαχαρικά, τα πράσινα λαχανικά, η βρόμη και το τόφου.

Μετά τον παραδοσιακό οβελία και όλα τα υπόλοιπα πασχαλινά εδέσματα, οι περισσότεροι νιώθουμε σκασμένοι από το φαγητό. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε και να ξεπεράσουμε το φούσκωμα και ξαναμπούμε στο στενό μας τζιν παντελόνι, δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε κάποια αυστηρή διατροφή. Αυτό που χρειάζεται είναι να βάλουμε λίγο σε τάξη τη διατροφή μας, να κάνουμε περισσότερα γεύματα και φυσικά να περιορίσουμε ζάχαρες και λιπαρά. Το bovary.gr προτείνει τέσσερις μικρές κινήσεις, που είναι αρκετές για να έρθει το σώμα μας στην κατάσταση που ήταν πριν τις γιορτές. Μικρά, συχνά γεύματα Αυτό είναι το Νο1 μυστικό. Το σώμα μας δεν πρέπει να λιμοκτονεί, με τα μικρά και συχνά γεύματα μπορεί να διατηρεί τα επίπεδα της γλυκόζης σε φυσιολογικά επίπεδα. Έτσι αποφεύγουμε και το τσιμπολόγημα. Σνακ τα σημαντικά Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι υπέροχα και δεν πρέπει να λείπουν από τη διατροφή μας. Μια καλή εναλλακτική είναι να βάλουμε στο μπλέντερ τα αγαπημένα μας φρούτα μαζί με λίγο γάλα και να φτιάξουμε ένα λαχταριστό smoothie. Επιπλέον, μπορούμε να κόψουμε αγγουράκια και καροτάκια σε στικς και να τα βουτήξουμε σε γιαούρτι ή τυρί τύπου spread. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουν και οι ξηροί καρποί! Αφήστε το αλκοόλ και τα γλυκά Για ένα μικρό διάστημα μπορούμε να κρατηθούμε μακριά από την πολύ ζάχαρη, αντικαθιστώντας τις πάστες και τα προφιτερόλ, με μαύρη σοκολάτα. Παράλληλα, πρέπει να πούμε αντίο στο αλκοόλ και σε περίπτωση που θέλουμε να πιούμε επιλέγουμε ένα ποτήρι κρασί. Τρέξε, τρέξε, τρέξε Το Πάσχα τελείωσε οπότε μπορούμε να ξεκινήσουμε ξανά τις δραστηριότητές μας και να πηγαίνουμε στο γυμναστήριο, τηρώντας το πρόγραμμά μας. Εάν πάλι δεν σας αρέσει το γυμαναστήριο γυμναστηρίου,μπορείτε να πάτε για περίπατο! Σε όλα αυτά μην ξεχνάμε να ενυδατώνουμε τον οργανισμό μας πίνοντας νερό.

Η ρύπανση της ατμόσφαιρας, που οφείλεται κυρίως στην αυξημένη κίνηση των οχημάτων, συνδέεται με μειωμένα επίπεδα της «καλής» χοληστερίνης (HDL), κάτι που αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Είναι η πρώτη μεγάλη μελέτη που κάνει αυτή τη συσχέτιση. Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και χρόνια ότι η ρύπανση του αέρα αυξάνει τον κίνδυνο για παθήσεις της καρδιάς, όπως η αρτηριοσκλήρυνση και η καρδιακή ανεπάρκεια. Η νέα μελέτη δείχνει πως εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι η ρύπανση αυξάνει τον κίνδυνο να μειωθεί η «καλή» χοληστερίνη ενός ανθρώπου. Η «καλή» χοληστερίνη προστατεύει την καρδιά και η μείωσή της αυξάνει τον κίνδυνο για έμφραγμα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Γκρίφιθ Μπελ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό καρδιολογικό περιοδικό «Arteriosclerosis, Thrombosis and Vascular Biology», ανέλυσαν στοιχεία για 6.654 άτομα 45 έως 84 ετών. Διαπιστώθηκε ότι όσοι ζούσαν σε περιοχές με μεγάλη κυκλοφορία οχημάτων, είχαν χαμηλότερα επίπεδα HDL. Η μείωση ήταν μεγαλύτερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες. Όσο μεγαλύτερη ήταν η έκθεση σε μικροσκοπικά σωματίδια του αέρα (ΡΜ 2,5), που αποτελούν προϊόντα καύσης, τόσο μικρότερη ήταν η συγκέντρωση της HDL στο αίμα.

Τα άτομα που πάσχουν από ψυχική διαταραχή δεν διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης νόσου Αλτσχάιμερ, αποφαίνεται νέα φινλανδική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο European Psychiatry. Οι ερευνητές της Φαρμακευτικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας, με επικεφαλής τον Δρ Βεσα Ταπιαϊνεν, μελέτησαν στοιχεία για σχεδόν 60.000 άτομα με και χωρίς νόσο Αλτσχάιμερ από την Φινλανδία. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν διαγνωστεί με κατάθλιψη ή άλλες ψυχικές διαταραχές δέκα ή και περισσότερα χρόνια πριν δεν είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ. Το ιστορικό διαταραχών της διάθεσης, όπως η κατάθλιψη, σχετιζόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ όταν αυτές οι διαταραχές είχαν εκδηλωθεί πέντε χρόνια πριν τη διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ. Αλλά ο συσχετισμός δεν ίσχυε όταν αυτό το χρονικό «παράθυρο» επεκτεινόταν στα δέκα χρόνια. «Η μελέτη υπογραμμίζει τη σημασία της σωστής διάγνωσης της νόσου Αλτσχάιμερ εντός του κατάλληλου χρονικού διαστήματος», καταλήγουν οι ερευνητές στα συμπεράσματα τους.

Η σπαστική κολίτιδα είναι η πιο συχνή πάθηση του πεπτικού συστήματος και ταλαιπωρεί εκατομμύρια ανθρώπων και ιδιαίτερα γυναίκες. Είναι μια καλοήθης πάθηση που οφείλεται σε σπασμούς και γενικά σε ασυνήθιστες κινήσεις που κάνει το έντερο. Συμπτώματα Το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της σπαστικής κολίτιδας είναι τα ξαφνικά φουσκώματα της κοιλιάς που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από πόνους που εντοπίζονται στο αριστερό ή δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς. Οι πόνοι μπορεί σπανιότερα να εντοπίζονται στο κέντρο ή να πιάνουν όλη την κοιλιά και συχνά ανακουφίζονται με την αποβολή αερίων. Τα συμπτώματα αυτά συνήθως συνοδεύουν και διαταραχές των κενώσεων που παίρνουν τη μορφή της δυσκοιλιότητας ή της διάρροιας. Επίσης το άτομο μπορεί να παρατηρήσει βλέννα στις κενώσεις του. Αίτια Τα ακριβή αίτια που προκαλούν τους σπασμούς του παχέος εντέρου δεν είναι γνωστά. Είναι σίγουρο ότι πρόκειται για λειτουργική διαταραχή και όχι για οργανική βλάβη του εντέρου. Πρωταρχικό ρόλο παίζει το στρες, καθώς τα περισσότερα άτομα αναφέρουν ότι οι κρίσεις προκαλούνται σε κατάσταση πίεσης. Αντίθετα με ότι πιστευόταν παλιά, οι τροφές δεν έχουν αιτιολογική συσχέτιση με τη νόσο, γι' αυτό και δεν συνιστώνται αυστηρές δίαιτες. Εξαίρεση αποτελούν όσοι έχουν δυσανεξία στη λακτόζη. Αντιμετώπιση Αποφεύγετε τροφές που αποδεδειγμένα σας προκαλούν ή σας χειροτερεύουν τα συμπτώματα. Οι τροφές αυτές δεν είναι ίδιες για όλους τους ασθενείς. Μερικές από τις πιο γνωστές ερεθιστικές τροφές είναι το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, ο καφές και το τσάι. Αποφεύγετε την υπερβολική κατανάλωση «υγιεινών τροφών» που περιέχουν στάρι ολικής αλέσεως ή σκευάσματα με πίτουρο (τα γνωστά bran). Βάλτε στο διατροφικό σας πρόγραμμα φρούτα και λαχανικά. Προσπαθήστε να αποφεύγετε το στρες και να χαλαρώνετε. Πίνετε άφθονα υγρά αλλά αποφεύγετε τα ανθρακούχα ποτά. Προσπαθήστε να μην καπνίζετε, καθώς η νικοτίνη προκαλεί σπασμό του εντέρου με αποτέλεσμα εντονότερους πόνους και δυσφορία.