Μόνιμοι ψυχολόγοι στα σχολεία: Το μέτρο για την αντιμετώπιση της κρίσης στην εκπαίδευση

Η αυξανόμενη ένταση που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια μέσα στη σχολική κοινότητα, με περιστατικά επιθέσεων κατά εκπαιδευτικών από γονείς και μαθητές, αναδεικνύει ένα βαθύτερο κοινωνικό πρόβλημα που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Η πραγματική έκταση και η δυσκολία του έργου των εκπαιδευτικών αρχίζει σταδιακά να αναγνωρίζεται και στον δημόσιο λόγο, καθώς τα περιστατικά βίας και αμφισβήτησης πληθαίνουν.

Οι μαθητές, σε πολλές περιπτώσεις, μεταφέρουν στο σχολείο εντάσεις που πηγάζουν από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, σε μια περίοδο κατά την οποία ο σεβασμός προς τον δάσκαλο φαίνεται να αποδυναμώνεται. Το σχολείο καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις που ξεπερνούν τον στενό εκπαιδευτικό του ρόλο, ενώ η παιδαγωγική σχέση δοκιμάζεται έντονα.

Την ίδια στιγμή, η στάση του Υπουργείου Παιδείας προκαλεί αντιδράσεις, καθώς καταγράφεται απουσία σαφούς και ουσιαστικής τοποθέτησης για την προστασία των εκπαιδευτικών. Η προσφυγή σε γενικόλογες διατυπώσεις και η υιοθέτηση αποσπασματικών νομοθετικών παρεμβάσεων, οι οποίες συχνά δεν εφαρμόζονται αποτελεσματικά, εντείνουν το αίσθημα ανασφάλειας μέσα στις σχολικές μονάδες.

Καθοριστική για τη δημόσια συζήτηση υπήρξε η υπόθεση της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, η οποία ανέδειξε με δραματικό τρόπο τα όρια του υφιστάμενου συστήματος. Η συγκεκριμένη περίπτωση έφερε στην επιφάνεια τις αδυναμίες των θεσμικών μηχανισμών να παρέχουν ουσιαστική προστασία, αποκαλύπτοντας ότι ακόμη και προβλεπόμενα μέτρα συχνά δεν εφαρμόζονται στην πράξη.

Σοφία Ζαχαράκη: «Τα σχολεία μας δεν είναι ζούγκλα» – Ξεκινούν σεμινάρια για γονείς σε όλη τη χώρα

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ΝΙΚΗ καταθέτει προτάσεις που στοχεύουν στην αποκατάσταση του κύρους του εκπαιδευτικού και στη βελτίωση της λειτουργίας του σχολείου. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η ανάγκη ουσιαστικής ενίσχυσης των αποδοχών, ώστε να διασφαλιστεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, καθώς και η μείωση του γραφειοκρατικού φόρτου που απομακρύνει τον εκπαιδευτικό από τον βασικό του ρόλο.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ενίσχυση του Συλλόγου Διδασκόντων, ώστε να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων, αλλά και στον επανασχεδιασμό της αξιολόγησης, η οποία, στη σημερινή της μορφή, θεωρείται ότι λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός πίεσης παρά ως εργαλείο βελτίωσης.

Παράλληλα, προτείνονται συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της σχολικής καθημερινότητας, όπως η παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, η μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα με ανώτατο όριο τους 20, η ενίσχυση της ειδικής αγωγής και η έγκαιρη διάγνωση μαθησιακών δυσκολιών. Σημαντική θεωρείται και η παροχή νομικής κάλυψης στους εκπαιδευτικούς, καθώς και η θέσπιση σαφών πρωτοκόλλων για την αντιμετώπιση περιστατικών βίας.

Μαθηματικός: «Μαθητής επιχείρησε να μου επιτεθεί μπροστά στη διευθύντρια»- Μπορεί να έχανα τη ζωή μου

Τέλος, αναδεικνύεται η ανάγκη επαναπροσδιορισμού του ίδιου του προσανατολισμού της εκπαίδευσης, με έμφαση στη γλωσσική καλλιέργεια, την ιστορική γνώση και τη φιλοσοφική σκέψη. Όπως επισημαίνεται, η αποκατάσταση του ρόλου του εκπαιδευτικού περνά μέσα από την ενίσχυση του μορφωτικού και αξιακού χαρακτήρα του σχολείου, ώστε να επανέλθει στο επίκεντρο η ουσιαστική παιδεία και η σχέση εμπιστοσύνης μέσα στην τάξη.