Η φετινή σχολική χρονιά ξεκίνησε μέσα σε ένα σκηνικό σοβαρών ελλείψεων στα , που αφήνει εκτεθειμένους μαθητές και οικογένειες. Παρά τις διαβεβαιώσεις του υπουργείου, χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες, στην ειδική αγωγή και στο ολοήμερο παραμένουν ακάλυπτες, στερώντας από τα παιδιά το δικαίωμα σε ένα πλήρες δημόσιο σχολείο.

Όπως τονίζει ο Χρήστος Αναστασιάδης, μέλος του Δ.Σ. του Ζ΄ Σ.Ε.Π.Ε. «Φίλιππος» Ν. Θεσσαλονίκης, η κατάσταση δεν είναι ούτε τυχαία ούτε προσωρινή. Η συνεχιζόμενη υποβάθμιση των δομών, η συρρίκνωση του ολοήμερου και η πίεση σε όσους τολμούν να καταγγείλουν τα κενά, αναδεικνύουν μια πολιτική επιλογή που βάζει σε δεύτερη μοίρα τη δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση.

Συστηματική η υποβάθμιση του δημόσιου δωρεάν σχολείου – Υπονόμευση των θεσμών της ειδικής αγωγής και του ολοήμερου από μια κυβέρνηση που επαίρεται για τα ματωμένα πλεονάσματα!

Τέλη Σεπτέμβρη 2025. Τα παιδιά βρίσκονται ήδη στις τάξεις, όμως το υπουργείο Παιδείας και Αδιαφορίας ανακοινώνει πως, μετά και τη β΄ φάση , από τα 26.000 κενά σε Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια και στην Ειδική Αγωγή, καλύπτονται μόλις 11.016. Αυτό σημαίνει πως παραμένουν 15.000 κενά με μαθητές χωρίς δάσκαλο, χωρίς στήριξη, χωρίς το σχολείο που δικαιούνται. Σε πολλές περιοχές δεν καλύφθηκε ούτε το 10% των αναγκών σε εκπαιδευτικούς!

Οι γονείς ήδη διαμαρτύρονται ότι στις παράλληλες στηρίξεις τα παιδιά τους καλύπτονται μόλις κατά 50%. Το ολοήμερο – στήριγμα των εργαζόμενων οικογενειών – κόβεται και πετσοκόβεται. Και σα να μην έφτανε αυτό, το υπουργείο στοχοποιεί έγκυες μητέρες–εκπαιδευτικούς, φορτώνοντάς τους την ευθύνη για τα κενά.

Δείτε εδώ 

Και όταν οι εκπαιδευτικοί τολμούν να μιλήσουν, να καταγγείλουν τα κενά, την υποχρηματοδότηση στη δημόσια εκπαίδευση, τι συμβαίνει; Σέρνονται σε πειθαρχικά, στοχοποιούνται, φιμώνονται. Έτσι αντιλαμβάνονται τη «δημοκρατία» τους: με εκφοβισμό και απειλές, για να σιωπήσουν όσοι αγωνίζονται για τα παιδιά και το δημόσιο σχολείο.

Χιλιάδες κενά στα σχολεία - Στο στόχαστρο η ειδική αγωγή και το ολοήμερο σχολείο

Γονείς και εκπαιδευτικοί το γνωρίζουν: Η απαξίωση δεν είναι τυχαία ούτε προσωρινή. Είναι μεθοδευμένη στρατηγική. Θέλουν ένα δημόσιο σχολείο μισό, ακρωτηριασμένο, ώστε να σπρώξουν τις οικογένειες στον ιδιωτικό τομέα. Το κρίσιμο ερώτημα σε αυτή την υποβάθμιση είναι: Θα παραμείνει η κοινωνία θεατής;

Ήρθε η ώρα του γονικού και μαθητικού κινήματος. Η ώρα να πάρουν θέση για να προστατέψουν αυτό που ανήκει στα παιδιά τους: τη δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση. Γιατί χωρίς τη δική τους φωνή, χωρίς τη δική τους πίεση, κανένα δικαίωμα δε διασώζεται.

Οι ευθύνες είναι συλλογικές. Το μέλλον των παιδιών τους δεν μπορεί να μπαίνει σε εκκρεμότητα, ούτε να θυσιάζεται στον βωμό των «πλεονασμάτων».

Η απάντηση δεν είναι σιωπή. Είναι αγώνας, κοινός, αταλάντευτος: γονιών, μαθητών, εκπαιδευτικών. Γιατί το σχολείο δεν χαρίζεται· κατακτιέται. Και τώρα είναι η ώρα.

Διαβάστε επίσης