Ως όγκος στο κεφάλι ορίζεται η δημιουργία μιας μάζας, ή η συσσώρευση ανώμαλων κυττάρων στον εγκέφαλό σας, ή κοντά σε αυτόν. Ο όγκος στον εγκέφαλο έχει πολλές διαφορετικές κατηγοριοποιήσεις. Ορισμένοι όγκοι είναι μη-καρκινικοί (καλοήθεις) και μερικοί άλλοι είναι καρκινικοί (κακοήθεις). Ένας όγκος στο κεφάλι μπορεί να ξεκινήσει στον εγκέφαλο (πρωτογενείς όγκοι εγκεφάλου), ή ο καρκίνος μπορεί να αρχίσει σε άλλα μέρη του σώματός σας και να εξαπλωθεί στον εγκέφαλό σας (δευτεροβάθμιοι, ή μεταστατικοί όγκοι εγκεφάλου). Το πόσο γρήγορα ένας όγκος στο κεφάλι θα αναπτυχθεί μπορεί να ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό. Ο ρυθμός ανάπτυξης, όπως και η ακριβής θέση του όγκου στον εγκέφαλο, καθορίζει το πώς αυτός θα επηρεάσει τη λειτουργία του νευρικού σας συστήματος. Οι επιλογές θεραπείας που έχει ένας όγκος στο κεφάλι εξαρτάται από τον τύπο του όγκου, το μέγεθος και την τοποθεσία. Όγκος στο κεφάλι: Συμπτώματα Τα συμπτώματα ενός όγκου στον εγκέφαλο ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό και εξαρτώνται από το μέγεθος, την τοποθεσία και τον ρυθμό με τον οποίο αναπτύσσεται. Γενικά, τα συμπτώματα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν: Σας πλήττουν νέες μορφές και είδη πονοκεφάλων Πονοκέφαλοι που σταδιακά γίνονται πιο συχνοί και πιο έντονοι Ανεξήγητη ναυτία, ή εμετός Προβλήματα όρασης, όπως θολή όραση, διπλή όραση (διπλωπία), ή απώλεια της περιφερειακής όρασης Σταδιακή απώλεια της αίσθησης, ή της κινητικότητας στο ένα χέρι, ή το ένα πόδι Δυσκολίες με την ισορροπία Δυσκολίες στην ομιλία Σύγχυση σε καθημερινά θέματα Αλλαγές στην προσωπικότητα και την συμπεριφορά Επιληπτικές κρίσεις Προβλήματα ακοής Όγκος στο κεφάλι: Αίτια Όγκοι που αρχίζουν στον εγκέφαλο Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι προέρχονται από τον ίδιο τον εγκέφαλο ή από τους ιστούς κοντά σε αυτόν, όπως οι μεμβράνες που τον καλύπτουν (μήνιγγες), τα κρανιακά νεύρα, η υπόφυση και η επίφυση. Αυτοί οι όγκοι δημιουργούνται, όταν φυσιολογικά κύτταρα αποκτούν βλάβες (μεταλλάξεις) στο DNA τους. Αυτές οι μεταλλάξεις επιτρέπουν στα κύτταρα να αναπτύσσονται και να διαιρούνται σε αυξημένους ρυθμούς και να συνεχίσουν να ζουν, ακόμα και αφότου τα υγιή κύτταρα πεθάνουν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας μάζας ανώμαλων κυττάρων, η οποία σχηματίζει έναν όγκο. Οι πρωτογενείς εγκεφαλικοί όγκοι είναι πολύ λιγότερο συχνοί από ότι οι δευτερογενείς, στους οποίους ο καρκίνος αρχίζει κάπου αλλού στο σώμα και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι πρωτογενών όγκων του εγκεφάλου. Κάθε ένας παίρνει το όνομά του από τον τύπο των κυττάρων που εμπλέκονται. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν: Γλοίωμα. Οι όγκοι αυτοί αρχίζουν στον εγκέφαλο ή το νωτιαίο μυελό και περιλαμβάνουν αστροκυτώματα, επενδυώματα, γλοιοβλαστώματα, ολιγοστροκυτώματα και ολιγοδενρρογλοιώματα. Μηνιγγίωμα. Είναι ένας όγκος που εμφανίζεται στις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό (μήνιγγες). Τα περισσότερα μηνιγγιώματα είναι καλοήθη (μη καρκινικά). Ακουστικό νευρίνωμα. Είναι καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στα νεύρα που ελέγχουν την ισορροπία και την ακοή, τα οποία οδηγούν από το εσωτερικό αυτί προς τον εγκέφαλό σας. Αδένωμα στην υπόφυση. Είναι ως επί το πλείστον καλοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στην υπόφυση, η οποία βρίσκεται στην βάση του εγκεφάλου. Αυτοί οι όγκοι μπορούν να επηρεάσουν τις ορμόνες της υπόφυσης και ως εκ τούτου ασκούν επιδράσεις σε όλο το σώμα. Μυελοβλάστωμα. Είναι οι πιο συχνοί καρκινικοί όγκοι του εγκεφάλου στα παιδιά. Ένα μυελοβλάστωμα ξεκινά στο κατώτερο οπίσθιο τμήμα του εγκεφάλου και τείνει να εξαπλωθεί μέσω του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Οι όγκοι αυτοί είναι λιγότερο συχνοί στους ενήλικες, αλλά δεν αποκλείονται και στην ενήλικη ζωή. Πρωτόγονος νευροεκτοδερμικός όγκος (Primitive neuroectodermal tumor – PNET). Είναι σπάνιοι, καρκινικοί όγκοι που ξεκινούν στα εμβρυϊκά κύτταρα στον εγκέφαλο. Μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στον εγκέφαλο ενός εμβρύου. Κρανιοφαρυγγίωμα. Είναι σπάνιοι, καλοήθεις όγκοι, οι οποίοι ξεκινούν κοντά στην υπόφυση του εγκεφάλου. Καθώς το κρανιοφαρυγγίωμα αναπτύσσεται αργά, μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την υπόφυση, αλλά και άλλες δομές κοντά στον εγκέφαλο. Καρκίνος που αρχίζει αλλού και εξαπλώνεται στον εγκέφαλο Οι δευτερογενείς όγκοι (μεταστατικοί) του εγκεφάλου είναι όγκοι που προκύπτουν από τον καρκίνο που ξεκινά κάπου αλλού στο σώμα σας και στη συνέχεια εξαπλώνεται (μεθίσταται) στον εγκέφαλό σας. Συμβαίνει συχνότερα σε άτομα που έχουν ιστορικό καρκίνου. Αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις, ένας μεταστατικός όγκος στον εγκέφαλο μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι καρκίνου, ο οποίος ξεκίνησε κάπου αλλού στο σώμα σας. Οι δευτερογενείς όγκοι του εγκεφάλου είναι πολύ πιο συχνοί από ό,τι είναι οι πρωτογενείς. Κάθε καρκίνος μπορεί να εξαπλωθεί στον εγκέφαλο, αλλά τα πιο κοινά είδη περιλαμβάνουν τους εξής: Καρκίνος του μαστού Καρκίνος του παχέος εντέρου Καρκίνος στα νεφρά Καρκίνος του πνεύμονα Μελάνωμα Όγκος στο κεφάλι: Παράγοντες κινδύνου Στα περισσότερα άτομα με πρωτογενείς όγκους του εγκεφάλου, η αιτία του όγκου δεν είναι σαφής. Αλλά οι γιατροί έχουν εντοπίσει ορισμένους παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο για έναν όγκο στον εγκέφαλο. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν: Ηλικία. Ο κίνδυνος για όγκο στον εγκέφαλο αυξάνεται όσο μεγαλώνετε. Οι όγκοι του εγκεφάλου είναι πιο συχνοί σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Ωστόσο, ένας όγκος του εγκεφάλου μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Και ορισμένοι τύποι όγκων συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά. Έκθεση σε ακτινοβολία. Οι άνθρωποι που έχουν εκτεθεί σε έναν τύπο ακτινοβολίας, που ονομάζεται ιονίζουσα ακτινοβολία, έχουν αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού όγκου. Παραδείγματα ιονίζουσας ακτινοβολίας είναι η ακτινοθεραπεία για τη θεραπεία του καρκίνου και η έκθεση σε ακτινοβολία που προκαλείται από ατομικές βόμβες. Πιο κοινές μορφές της ακτινοβολίας, πάντως, είναι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία από τις γραμμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η ακτινοβολία ραδιοσυχνοτήτων από τα κινητά τηλέφωνα και τους φούρνους μικροκυμάτων, αν και μέχρι σήμερα ΔΕΝ έχει αποδειχθεί ότι συνδέονται με όγκους στον εγκέφαλο. Οικογενειακό ιστορικό όγκων του εγκεφάλου. Ένα μικρό μέρος των όγκων του εγκεφάλου συμβαίνουν σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του εγκεφάλου, ή οικογενειακό ιστορικό γενετικών συνδρόμων, που αυξάνουν τον κίνδυνο αυτό.

Λέγεται ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που αξιοποίησαν τον συνδυασμό νερό και λεμόνι ως αντίδοτο σε κάθε λογής δηλητήριο. Από την εποχή τους μέχρι και σήμερα έχουν αποδοθεί σε αυτό το απλό «ποτό» δεκάδες διαφορετικές ιδιότητες ευεργετικές για την υγεία. Πόσες όμως αληθεύουν στην πραγματικότητα; Παρακάτω θα δείτε τις διάφορες θεωρίες που έχουν έρθει κατά καιρούς στο προσκήνιο σχετικά με τα οφέλη του νερού σε συνδυασμό με το λεμόνι και φυσικά πόσες από αυτές ισχύουν. Μύθοι: 1. Το νερό με λεμόνι ενισχύει τον μεταβολισμό: Η επίδρασή του στο πλαίσιο μιας δίαιτας με στόχο το αδυνάτισμα είναι αμελητέα. 2. Το νερό με λεμόνι ενεργοποιεί το συκώτι ώστε να απομακρύνει τοξίνες από τον οργανισμό: Δεν υπάρχουν επιστημονικά τεκμήρια που να στηρίζουν αυτή τη θεωρία. 3. Το νερό με λεμόνι εξισορροπεί το pH του αίματος: Δεν είναι δυνατό να ρυθμιστεί pH του αίματος μόνο με τη βοήθεια διατροφικών παρεμβάσεων. Αλήθειες 1. Το νερό με λεμόνι ενυδατώνει τον οργανισμό: Φυσικά, αφού το νερό είναι το βασικό μέσο ενυδάτωσης του ανθρώπινου οργανισμού. 2. Το νερό με λεμόνι ενισχύει τα επίπεδα βιταμίνης C: Ναι, η θετική επίδραση εξαρτάται όμως από την ποσότητα λεμονιού που θα χρησιμοποιήσουμε. 3. Το νερό με λεμόνι είναι καλό υποκατάστατο του χυμού φρούτων: Οι χυμοί φρούτων, ακόμη και οι φυσικοί, περιέχουν σάκχαρα, οπότε το νερό με λεμόνι αποτελεί καλή εναλλακτική για όσους προσπαθούν να τα αποφύγουν (π.χ. λόγω διαβήτη) ή να τα μειώσουν (π.χ. επειδή προσπαθούν να χάσουν βάρος). Οι καλύτερες ώρες να πιείτε νερό με λεμόνι - Το πρωί, καθώς η ενυδάτωση είναι απαραίτητη αμέσως μόλις ξυπνάμε. - Όταν νιώθουμε πείνα, καθώς συχνά η δίψα «μεταμφιέζεται» σε αίσθημα πείνας ή λιγούρα. - Μετά τη γυμναστική, αφού η απώλεια υγρών μέσω του ιδρώτα πρέπει να διορθωθεί όσο το δυνατόν πιο άμεσα.

Για τους περισσότερους από εμάς οι ξηροί καρποί είναι συνδεδεμένοι με την αύξηση του βάρους, επειδή έχουν κατά κανόνα αρκετές θερμίδες. Ως εκ τούτου τους αποφεύγουμε εντελώς, αλλά αυτό είναι λάθος. Σε μια ισορροπημένη διατροφή, οι ξηροί καρποί μπορούν να συμβάλλουν θετικά στην υγεία μας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και τα αμύγδαλα και η θετική τους επίδραση στο ζάχαρο. Πρόκειται για μια εξαιρετική πηγή πολλών βιταμινών και ανόργανων συστατικών, συμπεριλαμβανομένων της βιταμίνης Ε. Επίσης αποτελούν μια καλή πηγή πρωτεϊνών, ινών, ριβοφλαβίνης και ασβεστίου. Στην πραγματικότητα, "τα αμύγδαλα είναι από τις καλύτερες πηγές πρωτεϊνών απ' όλους τους καρπούς με κέλυφος", λέει ο O'Shea Kochenbach, διαιτολόγος στη Βοστόνη των ΗΠΑ. Γιατί τα αμύγδαλα είναι επωφελή για τα άτομα με πρόβλημα στο ζάχαρο Τα αμύγδαλα είναι θρεπτικά για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά έχουν μοναδικά οφέλη για τους πάσχοντες από διαβήτη. "Έρευνες έχουν δείξει ότι τα αμύγδαλα μπορούν να περιορίσουν την αύξηση της γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα και των επιπέδων ινσουλίνης μετά τα γεύματα", λέει ο Kochenbach. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Metabolism, έδειξε ότι η κατανάλωση περίπου 45 γραμμαρίων αμυγδάλων ρίχνει τις τιμές της ινσουλίνης και της γλυκόζης. Μειώνουν τις πιθανότητες για διαβήτη τύπου 2 Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μαγνήσιο και πειραματικές μελέτες έχουν δείξει ότι η πρόσληψη μαγνησίου μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει διαβήτη τύπου 2. Κάνουν καλό στην καρδιά Τα αμύγδαλα μπορεί να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο καρδιακής νόσου. Αυτό είναι σημαντικό για τα άτομα με διαβήτη, διότι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιάς, τα άτομα με διαβήτη διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο καρδιακής νόσου. "Τα αμύγδαλα είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά, το οποίο είναι το ίδιο είδος λίπους με εκείνο στο ελαιόλαδο, το οποίο είναι γνωστό για τα οφέλη του στην υγεία της καρδιάς. Μια μερίδα αμυγδάλων περιέχει περίπου 13 γραμμάρια ακόρεστου λίπους και μόνο 1 γραμμάριο κορεσμένου λίπους", λέει ο Kochenbach. Οι ξηροί καρποί είναι μια υψηλής θερμιδικής αξίας σνακ, αλλά, όταν καταναλώνονται με μέτρο (περίπου 23-45 γραμμάρια) δεν συμβάλλουν στην αύξηση του σωματικού βάρους. Μέχρι πόσα αμύγδαλα συνιστάται να τρώτε Καλό είναι να καταναλώνετε καθημερινά περίπου 23 αμύγδαλα που περιέχουν 161 θερμίδες, 6 γραμμάρια πρωτεΐνης και 3 γραμμάρια διαιτητικών ινών.

Οι μεγαλόσωμες γυναίκες έχουν τριπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν καρδιακές αρρυθμίες, σύμφωνα με προκαταρκτικά αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας στη Μάλαγα της Ισπανίας. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, με επικεφαλής την Δρ Αννικα Ροσενγκρεν, υποστηρίζουν ότι οι ψηλές και ευτραφείς γυναίκες είναι πιιθανότερο να εκδηλώσουν κολπική μαρμαρυγή, τη συχνότερη καρδιακή αρρυθμία, σε κάποια φάση της ζωής τους. Οι επιστήμονες μελέτησαν στοιχεία που αφορούσαν 1,5 εκατομμύριο γυναίκες στην Σουηδία αντλώντας δεδομένα από το εθνικό αρχείο γεννήσεων. Επικεντρώθηκαν σε δεδομένα για το ύψος και το βάρος ώστε να καθοριστεί το μέγεθος κάθε γυναίκας. Το αρχείο είχε επίσης πληροφορίες για καρδιακούς παράγοντες κινδύνου, όπως ο διαβήτης, η υπέρταση και το κάπνισμα. Οι ειδικοί έθεσαν τις γυναίκες υπό ιατρική παρακολούθηση για 16 χρόνια, κατά μέσο όρο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πάνω από 7.000 γυναίκες νοσηλεύθηκαν με κολπική μαρμαρυγή σε ηλικία κατά μέσο όρο 49 ετών. Συγκριτικά με τις μικρόσωμες, οι μεγαλόσωμες είχαν 2,6 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής. «Ένα μεγάλο σώμα συνεπάγεται και μια μεγάλη καρδιά με μεγαλύτερους καρδιακούς κόλπους, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής», εξήγησε η Δρ Ροσενγκρεν. Έσπευσε ωστόσο να σημειώσει ότι επειδή ο απόλυτος κίνδυνος παραμένει μικρός, οι μεγαλόσωμοι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου δεν έχουν παρά να τρώνε σωστά, να γυμνάζονται και γενικά να τηρούν ένα υγιεινό μοντέλο ζωής, ώστε να προστατεύουν την καρδιά τους.

Σκωληκοειδίτιδα είναι η φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης, ενός μικρού «σάκου» που κρέμεται ανάμεσα στο λεπτό και στο παχύ έντερο στην κάτω δεξιά πλευρά της κοιλιάς και έχει μέγεθος όσο ένα δάχτυλο. Αν και η σκωληκοειδίτιδα κατά κανόνα εκδηλώνεται στις ηλικίες 10 έως 30 ετών, το 5-7% των κρουσμάτων εμφανίζεται σε άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών. Συνήθως αντιμετωπίζεται με εγχείρηση, σε μερικές περιπτώσεις, ωστόσο, η πάθηση αντιμετωπίζεται με φάρμακα. Το πιο κοινό και κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην κοιλιά. Συνήθως αρχίζει από τον ομφαλό, στη συνέχεια μετατοπίζεται κάτω δεξιά και τελικά γίνεται πολύ έντονος και εστιασμένος χαμηλά στην κοιλιά. Ο πόνος της σκωληκοειδίτιδας συνήθως αυξάνεται σε διάστημα 6 έως 12 ωρών. Εκτός βέβαια από τον πόνο στην κοιλιά υπάρχουν και άλλα συμπτώματα: - Απώλεια της όρεξης - Ναυτία και/ή εμετός αφού αρχίσει ο κοιλιακός πόνος - Κοιλιακό πρήξιμο - Πυρετός (όχι πολύ υψηλός) που αρχίζει μετά από τα άλλα συμπτώματα - Επώδυνη ούρηση - Κράμπες - Δυσκοιλιότητα ή διάρροια Η έγκαιρη διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας είναι πολύ σημαντική, ωστόσο δεν είναι πάντοτε εύκολη και αυτό γιατί τα συμπτώματά της είναι παρόμοια με αυτά άλλων ασθενειών, όπως προβλημάτων στη χοληδόχο κύστη, λοίμωξης του ουροποιητικού συστήματος, γαστρίτιδα κ.λπ.

Τα κατάγματα είναι μία από τις βασικότερες αποτρέψιμες αιτίες αναπηρίας στη μέση και την τρίτη ηλικία, επομένως η πρόληψή τους κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική για να εξασφαλιστεί η ανεξαρτησία και η ποιότητα ζωής στις μεγαλύτερες ηλικίες. Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική μελέτη που εκπονήθηκε από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας, ένα πολύτιμο συστατικό αναδεικνύεται σε «εργαλείο» πρόληψης των καταγμάτων. Όπως αναφέρει η σχετική μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση European Journal of Epidemiology, εκτός από το ασβέστιο και τη βιταμίνη D, δύο συστατικά που αποδεδειγμένα παίζουν σημαντικό ρόλο στην υγεία των οστών, ιδιαίτερα ευεργετικό για τον σκελετό είναι και το μαγνήσιο, ένα μέταλλο το οποίο αποτελεί δομικό στοιχείο των οστών. Αν και είχαν διατυπωθεί και παλαιότερα θεωρίες σχετικά με τη θετική επίδραση του μαγνησίου στη σκελετική υγεία, καμία μελέτη μέχρι τώρα δεν είχε εξετάσει τον ρόλο του στα κατάγματα. Έτσι, οι ερευνητές των δύο προαναφερθέντων πανεπιστημίων παρακολούθησαν 2.245 μεσήλικες άνδρες για διάστημα 20 ετών, εστιάζοντας στα επίπεδα μαγνησίου στο αίμα τους και στα περιστατικά καταγμάτων κατά την περίοδο αυτή. Όσοι από τους συμμετέχοντες είχαν χαμηλότερα επίπεδα του μετάλλου στον οργανισμό τους ήταν πιο πιθανό να υποστούν κάταγμα, ιδιαίτερα στην περιοχή της λεκάνης. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, ο κίνδυνος κατάγματος στους άνδρες που είχαν υψηλά επίπεδα μαγνησίου στο αίμα τους ήταν 44% μικρότερος. Μάλιστα, τα ευρήματα υπέδειξαν ότι κανένας από τους 22 άνδρες που είχαν τα υψηλότερα επίπεδα μαγνησίου (>2,3 mg/dl) δεν έπαθε κάταγμα κατά την 20ετία που κάλυπτε η μελέτη. Τροφές ιδιαίτερα πλούσιες σε μαγνήσιο είναι οι ξηροί καρποί (αμύγδαλα, κάσιους κ.ά.), οι σπόροι (πασατέμπος, σουσάμι, ηλιόσποροι κ.ά.), η μπανάνα, το κακάο, ο καφές, τα μπαχαρικά, τα πράσινα λαχανικά, η βρόμη και το τόφου.

Μετά τον παραδοσιακό οβελία και όλα τα υπόλοιπα πασχαλινά εδέσματα, οι περισσότεροι νιώθουμε σκασμένοι από το φαγητό. Για να μπορέσουμε, λοιπόν, να αποφύγουμε και να ξεπεράσουμε το φούσκωμα και ξαναμπούμε στο στενό μας τζιν παντελόνι, δεν χρειάζεται να ακολουθήσουμε κάποια αυστηρή διατροφή. Αυτό που χρειάζεται είναι να βάλουμε λίγο σε τάξη τη διατροφή μας, να κάνουμε περισσότερα γεύματα και φυσικά να περιορίσουμε ζάχαρες και λιπαρά. Το bovary.gr προτείνει τέσσερις μικρές κινήσεις, που είναι αρκετές για να έρθει το σώμα μας στην κατάσταση που ήταν πριν τις γιορτές. Μικρά, συχνά γεύματα Αυτό είναι το Νο1 μυστικό. Το σώμα μας δεν πρέπει να λιμοκτονεί, με τα μικρά και συχνά γεύματα μπορεί να διατηρεί τα επίπεδα της γλυκόζης σε φυσιολογικά επίπεδα. Έτσι αποφεύγουμε και το τσιμπολόγημα. Σνακ τα σημαντικά Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι υπέροχα και δεν πρέπει να λείπουν από τη διατροφή μας. Μια καλή εναλλακτική είναι να βάλουμε στο μπλέντερ τα αγαπημένα μας φρούτα μαζί με λίγο γάλα και να φτιάξουμε ένα λαχταριστό smoothie. Επιπλέον, μπορούμε να κόψουμε αγγουράκια και καροτάκια σε στικς και να τα βουτήξουμε σε γιαούρτι ή τυρί τύπου spread. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουν και οι ξηροί καρποί! Αφήστε το αλκοόλ και τα γλυκά Για ένα μικρό διάστημα μπορούμε να κρατηθούμε μακριά από την πολύ ζάχαρη, αντικαθιστώντας τις πάστες και τα προφιτερόλ, με μαύρη σοκολάτα. Παράλληλα, πρέπει να πούμε αντίο στο αλκοόλ και σε περίπτωση που θέλουμε να πιούμε επιλέγουμε ένα ποτήρι κρασί. Τρέξε, τρέξε, τρέξε Το Πάσχα τελείωσε οπότε μπορούμε να ξεκινήσουμε ξανά τις δραστηριότητές μας και να πηγαίνουμε στο γυμναστήριο, τηρώντας το πρόγραμμά μας. Εάν πάλι δεν σας αρέσει το γυμαναστήριο γυμναστηρίου,μπορείτε να πάτε για περίπατο! Σε όλα αυτά μην ξεχνάμε να ενυδατώνουμε τον οργανισμό μας πίνοντας νερό.

Η ρύπανση της ατμόσφαιρας, που οφείλεται κυρίως στην αυξημένη κίνηση των οχημάτων, συνδέεται με μειωμένα επίπεδα της «καλής» χοληστερίνης (HDL), κάτι που αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Είναι η πρώτη μεγάλη μελέτη που κάνει αυτή τη συσχέτιση. Οι επιστήμονες γνώριζαν εδώ και χρόνια ότι η ρύπανση του αέρα αυξάνει τον κίνδυνο για παθήσεις της καρδιάς, όπως η αρτηριοσκλήρυνση και η καρδιακή ανεπάρκεια. Η νέα μελέτη δείχνει πως εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι η ρύπανση αυξάνει τον κίνδυνο να μειωθεί η «καλή» χοληστερίνη ενός ανθρώπου. Η «καλή» χοληστερίνη προστατεύει την καρδιά και η μείωσή της αυξάνει τον κίνδυνο για έμφραγμα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Γκρίφιθ Μπελ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό καρδιολογικό περιοδικό «Arteriosclerosis, Thrombosis and Vascular Biology», ανέλυσαν στοιχεία για 6.654 άτομα 45 έως 84 ετών. Διαπιστώθηκε ότι όσοι ζούσαν σε περιοχές με μεγάλη κυκλοφορία οχημάτων, είχαν χαμηλότερα επίπεδα HDL. Η μείωση ήταν μεγαλύτερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες. Όσο μεγαλύτερη ήταν η έκθεση σε μικροσκοπικά σωματίδια του αέρα (ΡΜ 2,5), που αποτελούν προϊόντα καύσης, τόσο μικρότερη ήταν η συγκέντρωση της HDL στο αίμα.

Τα άτομα που πάσχουν από ψυχική διαταραχή δεν διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης νόσου Αλτσχάιμερ, αποφαίνεται νέα φινλανδική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο European Psychiatry. Οι ερευνητές της Φαρμακευτικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας, με επικεφαλής τον Δρ Βεσα Ταπιαϊνεν, μελέτησαν στοιχεία για σχεδόν 60.000 άτομα με και χωρίς νόσο Αλτσχάιμερ από την Φινλανδία. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν διαγνωστεί με κατάθλιψη ή άλλες ψυχικές διαταραχές δέκα ή και περισσότερα χρόνια πριν δεν είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ. Το ιστορικό διαταραχών της διάθεσης, όπως η κατάθλιψη, σχετιζόταν με μεγαλύτερο κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ όταν αυτές οι διαταραχές είχαν εκδηλωθεί πέντε χρόνια πριν τη διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ. Αλλά ο συσχετισμός δεν ίσχυε όταν αυτό το χρονικό «παράθυρο» επεκτεινόταν στα δέκα χρόνια. «Η μελέτη υπογραμμίζει τη σημασία της σωστής διάγνωσης της νόσου Αλτσχάιμερ εντός του κατάλληλου χρονικού διαστήματος», καταλήγουν οι ερευνητές στα συμπεράσματα τους.

Η σπαστική κολίτιδα είναι η πιο συχνή πάθηση του πεπτικού συστήματος και ταλαιπωρεί εκατομμύρια ανθρώπων και ιδιαίτερα γυναίκες. Είναι μια καλοήθης πάθηση που οφείλεται σε σπασμούς και γενικά σε ασυνήθιστες κινήσεις που κάνει το έντερο. Συμπτώματα Το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της σπαστικής κολίτιδας είναι τα ξαφνικά φουσκώματα της κοιλιάς που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από πόνους που εντοπίζονται στο αριστερό ή δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς. Οι πόνοι μπορεί σπανιότερα να εντοπίζονται στο κέντρο ή να πιάνουν όλη την κοιλιά και συχνά ανακουφίζονται με την αποβολή αερίων. Τα συμπτώματα αυτά συνήθως συνοδεύουν και διαταραχές των κενώσεων που παίρνουν τη μορφή της δυσκοιλιότητας ή της διάρροιας. Επίσης το άτομο μπορεί να παρατηρήσει βλέννα στις κενώσεις του. Αίτια Τα ακριβή αίτια που προκαλούν τους σπασμούς του παχέος εντέρου δεν είναι γνωστά. Είναι σίγουρο ότι πρόκειται για λειτουργική διαταραχή και όχι για οργανική βλάβη του εντέρου. Πρωταρχικό ρόλο παίζει το στρες, καθώς τα περισσότερα άτομα αναφέρουν ότι οι κρίσεις προκαλούνται σε κατάσταση πίεσης. Αντίθετα με ότι πιστευόταν παλιά, οι τροφές δεν έχουν αιτιολογική συσχέτιση με τη νόσο, γι' αυτό και δεν συνιστώνται αυστηρές δίαιτες. Εξαίρεση αποτελούν όσοι έχουν δυσανεξία στη λακτόζη. Αντιμετώπιση Αποφεύγετε τροφές που αποδεδειγμένα σας προκαλούν ή σας χειροτερεύουν τα συμπτώματα. Οι τροφές αυτές δεν είναι ίδιες για όλους τους ασθενείς. Μερικές από τις πιο γνωστές ερεθιστικές τροφές είναι το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, ο καφές και το τσάι. Αποφεύγετε την υπερβολική κατανάλωση «υγιεινών τροφών» που περιέχουν στάρι ολικής αλέσεως ή σκευάσματα με πίτουρο (τα γνωστά bran). Βάλτε στο διατροφικό σας πρόγραμμα φρούτα και λαχανικά. Προσπαθήστε να αποφεύγετε το στρες και να χαλαρώνετε. Πίνετε άφθονα υγρά αλλά αποφεύγετε τα ανθρακούχα ποτά. Προσπαθήστε να μην καπνίζετε, καθώς η νικοτίνη προκαλεί σπασμό του εντέρου με αποτέλεσμα εντονότερους πόνους και δυσφορία.

Τα περιστατικά παιδικών καρκίνων αυξήθηκαν κατά 13% μεταξύ 2001 - 2010. Τα συμπεράσματα αυτά παρουσίασε νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, που αξιολόγησε τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία σε 62 χώρες. Οι παιδικοί καρκίνοι είναι σχετικά σπάνιοι και συνήθως έχουν γενετική αιτιολογία, αλλά μπορεί επίσης να οφείλονται σε λοιμώξεις και σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Το ένα τρίτο περίπου των παιδικών καρκίνων έως 15 ετών αφορά τις λευχαιμίες. Η διαχρονική αύξηση των παιδικών καρκίνων αποδίδεται από τους επιστήμονες κυρίως στη βελτίωση των μεθόδων διάγνωσης, καθώς παράλληλα το προσδόκιμο ζωής των μικρών ασθενών βελτιώνεται σε αρκετές χώρες. Σε άλλες όμως χώρες, ιδίως τις φτωχότερες της Ασίας και της Αφρικής, πολλές περιπτώσεις δεν διαγιγνώσκονται ποτέ. Οι ερευνητές της Διεθνούς Υπηρεσίας Ερευνών για τον Καρκίνο (IARC) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ογκολογίας «The Lancet Oncology», ανέφεραν ότι στον κόσμο, κατά μέσο όρο, περίπου 140 παιδιά ανά ένα εκατομμύριο διαγιγνώσκονται με καρκίνο έως την ηλικία των 14 ετών. Ειδικότερα μεταξύ των εφήβων, 185 ανά εκατομμύριο εμφανίζουν καρκίνο, συνήθως λέμφωμα. Ανισότητες στη λευχαιμία Παρόλο που έχουν μειωθεί κατά τα τελευταία χρόνια οι ανισότητες διεθνώς όσον αφορά την επιβίωση από παιδική λευχαιμία, παραμένουν σημαντικές αποκλίσεις από χώρα σε χώρα, καθώς σε μερικές χώρες το προσδόκιμο πενταετούς ζωής μετά από τη διάγνωση είναι σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με άλλες, σύμφωνα με μια δεύτερη διεθνή επιστημονική μελέτη.Ενδεικτικά, η επιβίωση επί μια πενταετία των παιδιών με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, φθάνει το 92% στη Γερμανία έναντι 52% στην Κολομβία. Η επιβίωση έχει βελτιωθεί για τις περισσότερες ηλικιακές ομάδες, αλλά η μικρότερη παραμένει στα βρέφη κάτω του ενός έτους. Η λευχαιμία είναι η συχνότερη μορφή παιδικού καρκίνου διεθνώς στις ηλικίες έως 14 ετών, αποτελώντας το ένα τρίτο περίπου των περιστατικών καρκίνου στα παιδιά έως εννέα ετών και το ένα τέταρτο στα παιδιά δέκα έως 14 ετών. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Όντρεϊ Μποναβέντσερ της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αιματολογίας «The Lancet Haematology», ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 90.000 παιδιά από 53 χώρες (όχι την Ελλάδα). Διαπιστώθηκε ότι διαχρονικά στις περισσότερες χώρες αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής των ασθενών για τις δύο κυριότερες μορφές παιδικής λευχαιμίας, την οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ) και την οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ), αλλά οι αισθητές ανισότητες μεταξύ των χωρών παραμένουν. Η πρόοδος υπήρξε μεγαλύτερη στην ΟΛΛ από ό,τι στην ΟΜΛ, με την πενταετή επιβίωση για τη δεύτερη να κυμαίνεται από 33% στη Βουλγαρία έως 78% στη Γερμανία.Οι πιθανότητες επιβίωσης εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού κατά τη στιγμή της διάγνωσης. Όταν γίνεται σε ηλικία ενός έως εννέα ετών, η επιβίωση είναι μεγαλύτερη από ό,τι αν η λευχαιμία διαγνωσθεί σε ηλικίες κάτω του ενός έτους ή μεταξύ δέκα έως 14 ετών. «Υπάρχουν ακόμη μεγάλα περιθώρια βελτίωσης στη διαχείριση της παιδικής λευχαιμίας σε πολλές χώρες. Η πενταετής επιβίωση μετά τη διάγνωση για τα παιδιά με ΟΛΛ μπορεί να φθάσει το 90% και για τα παιδιά με ΑΜΛ το 80%, αλλά σε μερικές χώρες παραμένει κάτω από 60% και για τις δύο παθήσεις. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πώς να εμποδίσουμε τη λευχαιμία στα παιδιά, αλλά η καλύτερη δυνατή θεραπεία παρέχει την ευκαιρία για μακρόχρονη επιβίωση στα περισσότερα παιδιά», δήλωσε η Μποναβέντσερ. Περίπου το 80% των περιστατικών παιδικής λευχαιμίας συμβαίνουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, που έχουν χαμηλότερο προσδόκιμο πενταετούς επιβίωσης.

Οι άνθρωποι που είναι παχύσαρκοι, αλλά και αυτοί που είναι πολύ αδύνατοι, αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν ημικρανίες, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη νευρολόγο Λι Πέτερλιν της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, αξιολόγησαν (μετα-ανάλυση) όλες τις έως τώρα μελέτες πάνω στη σχέση δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και ημικρανίας. Συνολικά ελήφθησαν υπόψη 12 έρευνες που αφορούσαν περίπου 289.000 ανθρώπους, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Διαπιστώθηκε ότι οι παχύσαρκοι (με ΔΜΣ πάνω από 30) είναι 27% πιθανότερο να νιώθουν ημικρανίες σε σχέση με τα άτομα κανονικού βάρους. Από την άλλη, ο κίνδυνος είναι αυξημένος κατά 13% για ανθρώπους με βάρος χαμηλότερο του κανονικού σε σχέση με το ύψος τους (ΔΜΣ κάτω του 18,5). Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και ημικρανίας είναι παρόμοια με εκείνη μεταξύ ημικρανίας και διπολικής διαταραχής ή ισχαιμικής καρδιοπάθειας. Ο κίνδυνος ημικρανίας λόγω παχυσαρκίας είναι μεγαλύτερος μεταξύ των γυναικών και των νεότερων ατόμων. Οι επιστήμονες δεν είναι ακόμη βέβαιοι με ποιό τρόπο το πάχος επηρεάζει την ημικρανία. Πιθανώς ο λιπώδης ιστός εκκρίνει ουσίες που πυροδοτούν τους πονοκεφάλους, κάτι όμως που δεν μπορεί να ισχύει στους λιποβαρείς, οι οποίοι επίσης έχουν μεγαλύτερη τάση για ημικρανίες.

Η Eλλάδα είναι η πρωταθλήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ανεργία. Ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες ζουν καθημερινά στο πετσί τους τον εφιάλτη της ανεργίας αλλά και τα προβλήματα που αυτή προκαλεί. Ιδίως όταν υπάρχουν παιδιά που περιμένουν να φάνε, να ντυθούν, να πάνε σχολείο. Τώρα. νέα έρευνα δείχνει πως η ανεργία εκτός από την τσέπη μας κάνει κακό και στην υγεία μας αφού μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οσάκα στην Ιαπωνία παρακολούθησαν επί 15 χρόνια 21.902 άνδρες και 19.826 γυναίκες, ηλικίας από 40 έως 59 ετών.Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στην ιατρική επιθεώρηση Stroke. Έδειξαν πως κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολουθήσεως καταγράφηκαν 973 εγκεφαλικά επεισόδια και 257 θάνατοι από αυτά στους άνδρες, καθώς και 460 εγκεφαλικά και 131 θάνατοι από εγκεφαλικό στις γυναίκες. Και στα δύο φύλα, έστω και μία φορά να είχαν μείνει άνεργοι οι εθελοντές στη διάρκεια της 15ετίας, αυξανόταν η νοσηρότητα και η θνησιμότητα τόσο από ισχαιμικό εγκεφαλικό όσο και από αιμορραγικό. Το ισχαιμικό εγκεφαλικό είναι το πιο συχνό είδος (ευθύνεται για περίπου 75% των κρουσμάτων) και οφείλεται στην απόφραξη κάποιας αρτηρίας του εγκεφάλου από θρόμβο αίματος. Το αιμορραγικό οφείλεται σε ρήξη κάποιου αγγείου μέσα στον εγκέφαλο. Σε σύγκριση με τους εθελοντές οι οποίοι είχαν συνεχή απασχόληση καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης, οι άνδρες οι οποίοι είχαν χάσει τη δουλειά τους έστω και μία φορά είχαν 58% περισσότερες πιθανότητες εγκεφαλικού και οι γυναίκες 51%. Επιπλέον, οι άνδρες που είχαν χάσει κάποια στιγμή τη δουλειά τους είχαν 120% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από εγκεφαλικό, ενώ στις γυναίκες το αντίστοιχο ποσοστό ήταν σχεδόν 150%. Ωστόσο όσοι άνδρες έμειναν άνεργοι και βρήκαν νέα δουλειά αλλά υποδεέστερη εκείνης που είχαν, διέτρεχαν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν εγκεφαλικό (η αύξηση έφθανε το 200%) αλλά και να πεθάνουν από αυτό (αύξηση του κινδύνου κατά 300% ή αλλιώς τριπλασιασμός). Στις γυναίκες, οι ανάλογες αυξήσεις ήταν πολύ χαμηλότερες. Οι ερευνητές επισημαίνουν στο άρθρο τους πως τα ευρήματα αυτά δεν σημαίνουν ότι η απώλεια της εργασίας αποτελεί αιτία του εγκεφαλικού, αλλά ότι αποτελεί έναν ισχυρό παράγοντα κινδύνου.

Η Eλλάδα είναι η πρωταθλήτρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ανεργία. Ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες ζουν καθημερινά στο πετσί τους τον εφιάλτη της ανεργίας αλλά και τα προβλήματα που αυτή προκαλεί. Ιδίως όταν υπάρχουν παιδιά που περιμένουν να φάνε, να ντυθούν, να πάνε σχολείο. Τώρα. νέα έρευνα δείχνει πως η ανεργία εκτός από την τσέπη μας κάνει κακό και στην υγεία μας αφού μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οσάκα στην Ιαπωνία παρακολούθησαν επί 15 χρόνια 21.902 άνδρες και 19.826 γυναίκες, ηλικίας από 40 έως 59 ετών. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στην ιατρική επιθεώρηση Stroke. Έδειξαν πως κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολουθήσεως καταγράφηκαν 973 εγκεφαλικά επεισόδια και 257 θάνατοι από αυτά στους άνδρες, καθώς και 460 εγκεφαλικά και 131 θάνατοι από εγκεφαλικό στις γυναίκες. Και στα δύο φύλα, έστω και μία φορά να είχαν μείνει άνεργοι οι εθελοντές στη διάρκεια της 15ετίας, αυξανόταν η νοσηρότητα και η θνησιμότητα τόσο από ισχαιμικό εγκεφαλικό όσο και από αιμορραγικό. Το ισχαιμικό εγκεφαλικό είναι το πιο συχνό είδος (ευθύνεται για περίπου 75% των κρουσμάτων) και οφείλεται στην απόφραξη κάποιας αρτηρίας του εγκεφάλου από θρόμβο αίματος. Το αιμορραγικό οφείλεται σε ρήξη κάποιου αγγείου μέσα στον εγκέφαλο. Σε σύγκριση με τους εθελοντές οι οποίοι είχαν συνεχή απασχόληση καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης, οι άνδρες οι οποίοι είχαν χάσει τη δουλειά τους έστω και μία φορά είχαν 58% περισσότερες πιθανότητες εγκεφαλικού και οι γυναίκες 51%. Επιπλέον, οι άνδρες που είχαν χάσει κάποια στιγμή τη δουλειά τους είχαν 120% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από εγκεφαλικό, ενώ στις γυναίκες το αντίστοιχο ποσοστό ήταν σχεδόν 150%. Ωστόσο όσοι άνδρες έμειναν άνεργοι και βρήκαν νέα δουλειά αλλά υποδεέστερη εκείνης που είχαν, διέτρεχαν ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν εγκεφαλικό (η αύξηση έφθανε το 200%) αλλά και να πεθάνουν από αυτό (αύξηση του κινδύνου κατά 300% ή αλλιώς τριπλασιασμός). Στις γυναίκες, οι ανάλογες αυξήσεις ήταν πολύ χαμηλότερες. Οι ερευνητές επισημαίνουν στο άρθρο τους πως τα ευρήματα αυτά δεν σημαίνουν ότι η απώλεια της εργασίας αποτελεί αιτία του εγκεφαλικού, αλλά ότι αποτελεί έναν ισχυρό παράγοντα κινδύνου.

Αν και τα συμπτώματα που εκδηλώνει ο καθένας ποικίλλουν σε πλήθος και ένταση, είναι σημαντικό να μπορείτε να προσδιορίσετε τα πρώτα σημάδια της νόσου του Αλτσχάιμερ. Δεν είναι τόσο απλό να διακρίνει κανείς τα πρώτα συμπτώματα του Αλτσχάιμερ. Για παράδειγμα, η ήπια λήθη είναι ένα φυσιολογικό μέρος της γήρανσης. Αν έχετε πρόβλημα να θυμάστε το όνομα κάποιου ατόμου, αλλά σας έρχεται αργότερα, αυτό δεν είναι σοβαρό πρόβλημα μνήμης. Αλλά εάν τα προβλήματα μνήμης επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινή σας ζωή, θα μπορούσαν να είναι τα πρώτα σημάδια της νόσου του Αλτσχάιμερ. Δείτε τα πιο βασικά συμπτώματα που παρουσιάζει η νόσος Αλτσχάιμερ: Απώλεια μνήμης: Αυτό είναι το πιο κοινό σύμπτωμα. Μήπως ξεχνάτε εύκολα τις πληροφορίες που μόλις μάθατε; Χάνετε σημαντικές ημερομηνίες, ονόματα και τα γεγονότα; Ξεχνάτε ακόμα και σημαντικά πράγματα που έχουν συμβεί; Ρωτάτε διαρκώς ξανά και ξανά τις ίδιες πληροφορίες; Βασίζεστε σε μεγάλο βαθμό σε βοηθητικά όπως χαρτάκια με σημειώσεις ή υπενθυμίσεις στο smartphone σας; Πρόβλημα στον σχεδιασμό και την επίλυση προβλημάτων: Έχετε πρόβλημα να κάνετε σχέδια και να τα τηρήσετε; Σας είναι δύσκολο να ακολουθήσετε μια συνταγή, ακόμα και αν την έχετε χρησιμοποιήσει πολλές φορές; Είναι δύσκολο να επικεντρωθείτε σε λεπτομερείς εργασίες, ιδίως όταν αυτές περιλαμβάνουν αριθμούς; Για παράδειγμα, μπορείτε να παρακολουθείτε τους λογαριασμούς σας και να την κίνηση του τραπεζικού σας λογαριασμού; Οι καθημερινές εργασίες είναι μια “πρόκληση”: Έχετε πρόβλημα να οδηγήσετε προς έναν προορισμό στον οποίο πάτε συχνά; Μπορείτε να ολοκληρώσετε ένα συνηθισμένο έργο στον χώρο εργασίας; Μήπως ξεχνάτε τους κανόνες του αγαπημένου σας παιχνιδιού; Σύγχυση χρόνου και τοποθεσίας: Μπορείς να κατανοήσετε πλήρως κάτι που δεν συμβαίνει αυτήν τη στιγμή; Αισθάνεστε αποπροσανατολισμένος; Μήπως χάνεστε εύκολα στον δρόμο; Έχετε ξεχάσει ποτέ που βρίσκεστε; Θυμάστε πάντα το πώς φτάσατε εκεί; Αλλαγές στην όραση: Σας είναι ολοένα και πιο δύσκολο να διαβάσετε τις λέξεις σε μια σελίδα; Έχετε πρόβλημα κρίνετε πόσο μακριά είναι κάτι; Μπορείτε να διαχωρίσετε τα χρώματα; Οι λέξεις και οι συνομιλίες σας δημιουργούν εκνευρισμό: Το λεξιλόγιο γίνεται κάτι με το οποίο δυσκολεύεστε; Μπορείτε να βρείτε τη σωστή λέξη που ψάχνετε; Μήπως λέτε τα πράγματα με το λάθος όνομα; Αποφεύγετε να συμμετέχετε σε μια μία συζήτηση; Είστε σε θέση να την παρακολουθήσετε ως τρίτο πρόσωπο; Σταματάτε ξαφνικά στην μέση μιας συζήτησης, γιατί δεν ξέρετε τι να πείτε; Επαναλαμβάνετε συχνά κάτι που μόλις είπατε ήδη; Χάνετε πράγματα: Ο καθένας μπορεί να βάλει κάτι στην λάθος θέση και να το ψάχνει από καιρό σε καιρό, αλλά μπορείτε να θυμηθείτε τα βήματά σας για να βρείτε πάλι αυτό που χάσατε; Έχετε βάλει ποτέ κάποιο αντικείμενο σε ασυνήθιστο μέρος, όπως τα κλειδιά σας μέσα στο ψυγείο; Έχετε κατηγορήσει άλλο άτομο ότι σας παίρνει ή σας μετακινεί διαρκώς πάρει τα πράγματα; Άστοχες αποφάσεις: Έχετε κάνει κακές αποφάσεις τα τελευταία χρόνια; Έχετε κάνει λάθη με τα χρήματα, όπως το να δώσετε αρκετά λεφτά, όταν, κανονικά, δεν θα χρειαζόταν; Μήπως κάνετε ντους πολύ συχνά; Προσέχετε τον εαυτό σας λιγότερο από όσο στο παρελθόν; Έχει τύχει να φορέσετε λάθος ρούχα για τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν έξω; Κοινωνική απόσυρση: Αποσύρεστε ολοένα και περισσότερο από τους άλλους στον χώρο εργασίας; Ασχολείστε ολοένα και λιγότερο με το αγαπημένο σας χόμπι; Μήπως σας λείπει το κίνητρο να κάνετε πράγματα; Πιάνετε τον εαυτό σας να βλέπει τηλεόραση ή να κοιμάται περισσότερο από το συνηθισμένο; Αλλαγές στην διάθεση: Εκνευρίζεστε πιο εύκολα; Αισθάνεστε κατάθλιψη, φόβο, ή άγχος; Είστε περισσότερο καχύποπτος με τους άλλους ανθρώπους;

Η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση) είναι ο υπ' αριθμόν ένα παράγοντας κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιακή προσβολή. Οι κυριότεροι παράγοντες που θέτουν ένα άτομο σε κίνδυνο για καρδιακές παθήσεις αφορούν τις περισσότερες φορές τον τρόπο ζωής του. Παρόλο που γενετικοί παράγοντες μπορούν να κάνουν ένα άτομο πιο επιρρεπές σε καρδιαγγειακά προβλήματα, τα περισσότερα εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια μπορούν να προληφθούν μέσω της διατροφής και του τρόπου ζωής. Προς αυτό τον σκοπό, υπάρχουν ορισμένα βότανα που θα σας βοηθήσουν να μειώσετε αισθητά την υπέρταση και κατ' επέκταση τον κίνδυνο καρδιακών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Ρίγανη Η καρβακρόλη που περιέχει είναι ένα ενεργό συστατικό που είναι γνωστό ότι μειώνει την πίεση του αίματος και την φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων. Είναι εναλλακτική λύση στο αλάτι ως καρύκευμα σε φαγητά, ενώ το έλαιο ρίγανης μπορεί επίσης να καταπολεμήσει τις λοιμώξεις. Βασιλικός Το άγχος είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που συμβάλλουν στην υπέρταση και ο βασιλικός βοηθάει στην μείωση του στρες στον οργανισμό και τις βιοχημικές επιπτώσεις που αυτό επιφέρει. Λεβάντα Ίσως γνωρίζετε ήδη ότι το άρωμα της λεβάντας ηρεμεί το πεπτικό σύστημα, αλλά το αιθέριο έλαιο για μασάζ στο σώμα μπορεί να κάνει ακόμα περισσότερα. Η λεβάντα λειτουργεί ως αγγειοδιασταλτικό, χαλαρώνοντας και διευρύνοντας τα αιμοφόρα αγγεία. Μπορείτε επίσης να κάνετε ένα τσάι από φύλλα λεβάντας, το οποίο όχι μόνο θα μειώσει την αρτηριακή σας πίεση, αλλά μπορεί να ανακουφίσει το στομάχι σας και να σας βοηθήσει στην αντιμετώπιση της αϋπνίας. Βαλεριάνα Η ρίζα από βαλεριάνα περιέχει ένα φυσικό ηρεμιστικό που βοηθά στην χαλάρωση των μυών και των αρτηριών του σώματος. Μια μικρή ημερήσια δόση από ρίζα βαλεριάνας σε μορφή τσαγιού μπορεί να σας βοηθήσει να μειώσετε τα συνολικά επίπεδα του στρες στο οργανισμό, να έχετε καλύτερο ύπνο και να μειώσετε την αρτηριακή σας πίεση. Κανέλα Η κανέλα είναι από τα καλύτερα μπαχαρικά (δεν είναι πράσινο βότανο, αλλά ανήκει στην ίδια οικογένεια) για την βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος. Οι διαβητικοί χρησιμοποιούν την κανέλα για εξισορρόπηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα.

Κάποιες ασθένειες όλως περιέργως, εμφανίζονται σε μεγαλύτερα ποσοστά στις γυναίκες απ' ότι στους άνδρες. Κυρίως αφορά τα αυτοάνοσα νοσήματα αλλά όχι αποκλειστικά αυτά. Για το φαινόμενο δεν υπάρχει επαρκής επιστημονική εξήγηση όμως υπάρχουν εικασίες, από τους ειδικούς για τα οιστρογόνα των γυναικών τα οποία πιθανόν ευθύνονται. Δείτε τρεις ασθένειες που «προτιμούν» τις γυναίκες... 1. Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης Όσοι πάσχουν από το Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης, ταλαιπωρούνται από το αίσθημα της υπερβολικής κόπωσης -που δυστυχώς δε μετριάζεται με την ξεκούραση- και με άλλα συμπτώματα όπως οι μυϊκοί πόνοι, η απώλεια της μνήμης και η αϋπνία. Έχει παρατηρηθεί πως οι γυναίκες παρουσιάζουν 4 φορές περισσότερες πιθανότητες εμφάνισης του συνδρόμου. 2. Κοιλιοκάκη Η κοιλιοκάκη είναι μια αρνητική αντίδραση του οργανισμού στην κατανάλωση της γλουτένης και το 60-70% των ατόμων που πλήττει είναι γυναίκες. 3. Λύκος Ο λύκος είναι μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα λανθασμένα επιτίθεται στους υγιείς ιστούς οδηγώντας έτσι στη βλάβη του δέρματος, των αρθρώσεων και των άλλων οργάνων του πάσχοντα. Πάνω από το 90% των πασχόντων, είναι γυναίκες, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η ασθένεια διαγιγνώσκεται πολύ μετά την εμφάνισή της, όταν τα συμπτώματα έχουν προχωρήσει αρκετά.

Η καθημερινή κατανάλωση φρούτων μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη, καθώς και των αγγειακών επιπλοκών του, σύμφωνα με βρετανούς επιστήμονες. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μελέτησαν από το 2004 έως το 2008 510.000 ενήλικες, ηλικίας 30-79 ετών. Στα 7 έτη που ακολούθησαν καταγράφηκαν 9.504 νέες περιπτώσεις διαβήτη μεταξύ των 480.000 ατόμων χωρίς διαβήτη. Μεταξύ περίπου 30.000 ατόμων με διαβήτη εξ αρχής, καταγράφηκαν 3.389 θάνατοι, 9.746 περιπτώσεις μακροαγγρειακής νόσου και 1.345 μικροαγγειακής νόσου. Για όσους εξ αρχής δεν έπασχαν από διαβήτη, η καθημερινή κατανάλωση φρούτων σχετίστηκε με 12% μικρότερο κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου. Επίσης, όσο αυξανόταν η κατανάλωση των φρούτων, τόσο μειωνόταν ο κίνδυνος νόσησης, με κάθε ημερήσια μερίδα να συντελεί σε 12% μείωση κινδύνου. Ο συσχετισμός δεν αλλοιώθηκε όταν συνεκτιμήθηκαν η ηλικία, το φύλο, η περιοχή, η εποχή, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η σωματική άσκηση, ο Δείκτης Μάζας Σώματος και το οικογενειακό ιστορικό διαβήτη. Τα άτομα που είχαν διαβήτη εξ αρχής, όταν κατανάλωναν 100 γραμμάρια φρέσκα φρούτα καθημερινά είχαν μικρότερο κίνδυνο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, καθώς και μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα φυσικά σάκχαρα των φρούτων δεν μεταβολίζονται κατά τον ίδιο τρόπο με τα ραφιναρισμένα. Επίσης, τα φρούτα είναι καλή πηγή φυτικών ινών, μεταλλικών στοιχείων και αντιοξειδωτικών που ωφελούν τον μεταβολισμό και μεταβάλλουν τη σύσταση και μεταβολική δραστηριότητα του εντερικού μικροβιώματος. Αυτά όλα συντελούν σε μειωμένο κίνδυνο διαβήτη και αγγειακών επιπλοκών, μεταξύ όσων έχουν ήδη εκδηλώσει διαβήτη. Πολλοί ασθενείς με διαβήτη πιστεύουν λανθασμένα ότι η κατανάλωση φρούτων συντελεί σε αύξηση των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα. Ωστόσο, η μελέτη δείχνει ότι δεν υπάρχει τέτοια σχέση, ενώ διαπιστώθηκε ότι το σάκχαρο ήταν ελαφρώς χαμηλότερο στα άτομα που έτρωγαν καθημερινά φρέσκα φρούτα. Τα ευρήματα της επιδημιολογικής μελέτης δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό έντυπο PLOS Medicine.

Νοστιμίζει τα ελληνικά φαγητά και γλυκά, αποτελώντας ένα από τα πιο αγαπημένα μπαχαρικά, ενώ συχνά προστίθεται ακόμη και σε σνακ ή ροφήματα. Παράλληλα, φαίνεται ότι εκτός από το χαρακτηριστικό της άρωμα, μπορεί να προσφέρει και οφέλη για την υγεία, καθώς πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι διαθέτει και ευεργετικές ιδιότητες. Μεταξύ αυτών, ιδιαίτερος λόγος γίνεται για την υπογλυκαιμική της δράση, η οποία μπορεί να συμβάλλει στον καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο σε άτομα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη. Πράγματι, επιστημονικές μελέτες των τελευταίων ετών έχουν δείξει πως η κανέλα περιέχει συστατικά που ασκούν παρόμοια δράση με την ινσουλίνη, αυξάνοντας τη μεταφορά γλυκόζης στους ιστούς, με αποτέλεσμα τη μείωση των επιπέδων της στο αίμα. Έτσι, η κατανάλωση κανέλας έχει συσχετισθεί με μείωση των τιμών σακχάρου, τόσο σε κατάσταση νηστείας όσο και μεταγευματικά, καθώς και με βελτίωση της ινσουλινοευαισθησίας. Σε κάθε περίπτωση, τα διαθέσιμα ερευνητικά δεδομένα δε θεωρούνται επαρκή για τη δημιουργία συγκεκριμένων συστάσεων, ενώ είναι σαφές πως η πιθανή ευεργετική δράση της κανέλας δεν υποκαθιστά τα οφέλη της υγιεινής διατροφής και της άσκησης στη διαχείριση του σακχαρώδη διαβήτη. Ωστόσο, θα λέγαμε πως φαίνεται πως η προσθήκη κανέλας στη διατροφή των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη μπορεί να δράσει συμπληρωματικά, συμβάλλοντας στην καλύτερη ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης και γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης.

Με το τρέξιμο παρατείνει κανείς τη ζωή του, καθώς όσοι τρέχουν μία ώρα μπορούν να κερδίσουν 7 ώρες ζωής, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα. Οσοι τρέχουν συχνά μπορούν να κερδίσουν συνολικά, έως και τρία παραπάνω χρόνια ζωής. Αυτό ισχύει ακόμη κι αν τρέχουν αργά και σποραδικά, αν καπνίζουν, πίνουν ή είναι υπέρβαροι, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη. Μία ώρα τρέξιμο μπορεί να προσθέσει επτά ώρες στη ζωή κάποιου, ενώ ακόμη και πέντε λεπτά καθημερινού τρέξιμου σχετίζονται με αυξημένο προσδόκιμο ζωής. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντακ-τσουλ Λι του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αϊόβα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο καρδιολογικό περιοδικό "Progress in Cardiovascular Diseases", σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», αξιολόγησαν (μετα-ανάλυση) όλες τις δημοσιευμένες μελέτες πάνω στο ζήτημα. Διαπιστώθηκε ότι το τρέξιμο, άσχετα με το ρυθμό που γίνεται και την απόσταση που διανύεται, μειώνει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου ενός ανθρώπου κατά 25% έως 40%. Αν κανείς τρέχει δύο ώρες την εβδομάδα, μπορεί να περιμένει μια αύξηση του προσδόκιμου ζωής έως περίπου τρία χρόνια. Στατιστικά, μια ώρα τρεξίματος μεγαλώνει το προσδόκιμο ζωής κατά επτά ώρες, αλλά συνολικά το όφελος αυτό έχει μια «οροφή». Ακόμη και αν κανείς τρέχει παραπάνω μέσα στην εβδομάδα, τα οφέλη της μακροζωίας δύσκολα μπορούν να ξεπεράσουν την τριετία. Οι βελτιώσεις στο προσδόκιμο ζωής κορυφώνονται με τρέξιμο περίπου τεσσάρων ωρών την εβδομάδα. Παραπάνω τρέξιμο μπορεί να ευχαριστεί κάποιον, αλλά δεν φαίνεται να παρατείνει κι άλλο τη διάρκεια της ζωής του. Σύμφωνα με τη μελέτη, το περπάτημα, το ποδήλατο και άλλες δραστηριότητες επίσης ωφελούν, αλλά λιγότερο από το τρέξιμο, καθώς μειώνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου κατά περίπου 12%. Το τρέξιμο, κατά τους ερευνητές, είναι ιδανικό για να καταπολεμήσει διάφορους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου όπως την υπέρταση και το παραπανίσιο σωματικό λίπος, ιδίως γύρω από τη μέση, ενώ αυξάνει την αεροβική ικανότητα ενός ανθρώπου, που αποτελεί βασικό δείκτη μακρόχρονης υγείας. Όσο περισσότερο κάποιος συνδυάζει το τρέξιμο γενικότερα με τον υγιεινό τρόπο ζωής (όχι κάπνισμα και πολύ αλκοόλ, υγιεινή διατροφή κ.α.), τόσο περισσότερο ωφελείται σε βάθος χρόνου.