O 26χρονος φωτογράφος που αποφάσισε να ζήσει σε χωριό στα Άγραφα με 14 κατοίκους

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ 🕔02/01/2019 - 13:02 | Author: Ρούσσου Ασημίνα

O 26χρονος Κωνσταντίνος Βασιλακάκος αποφάσισε να αφήσει τη ζωή στην πόλη και να γίνει μόνιμος κάτοικος σε ένα ορεινό χωριό με ελάχιστους κατοίκους. Ο νεαρός φωτογράφος έχει ένα συναρπαστικό πορτφόλιο φωτογραφίας.

Σήμερα, ζει σε ένα χωριό που βρίσκεται στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 1.160 μέτρων, στο οποίο κατά τη διάρκεια του χειμώνα ζουν λιγότεροι από 14 άνθρωποι, με τον υδράργυρο να βρίσκεται το μεγάλο μέρος του έτους υπό το μηδέν και με την κοντινότερη πόλη, να απέχει περί τα 35 χιλιόμετρα.

Από το 2013 έχει γίνει «μόνιμος κάτοικος Πετρίλου».

 

«Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι να έχω τις πιο όμορφες και ωραίες αναμνήσεις στο χωριό Πετρίλο» είπε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Κωνσταντίνος Βασιλακάκος και προσθέτει: «Μπορεί οικογενειακώς να ζούσαμε στην Αμφίκλεια και να πήγαινα εκεί σχολείο αλλά από τότε που με θυμάμαι μου άρεσε να είμαι στο χωριό. Καθώς περνούσαν τα χρόνια και μεγάλωνα αποφάσισα να ζήσω στο Πετρίλο που αγαπώ».

Μάλιστα όπως παραδέχεται δε θα μπορούσε να ζήσει αλλού καθώς «είναι το μόνο μέρος που μπορώ και νιώθω καλά» παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος, ιδιαίτερα ένας νέος 26 χρόνων, όπως ο Κωνσταντίνος. Πρώτο και κύριο εμπόδιο για κάποιον νέο να ζήσει στο χωριό είναι η μοναξιά, καθώς για αρκετό καιρό δεν υπάρχει κάποιος στη γειτονιά του, ενώ υπάρχει διάστημα που για μια εβδομάδα δεν έχει δει άνθρωπο. Μεγάλο ζήτημα είναι κι αυτό των προμηθειών, καθώς θα πρέπει να πάει στο Μουζάκι, που βρίσκεται σε μια απόσταση 35 χιλιομέτρων.

Σημαντικό επίσης είναι το ζήτημα της υγειονομικής περίθαλψης καθώς το χωριό δεν έχει γιατρό κι αυτό «δεν σου επιτρέπει να πάθεις κάτι. Το γεγονός ότι ζω μόνος μου στο χωριό είναι τέλειο» αλλά όπως αναφέρει «αν για παράδειγμα πέσω από ένα δένδρο και χτυπήσω μπορεί να περάσουν και δυο μέρες μέχρι να έρθουν να με ψάξουν». Όμως, το πιο μεγάλο πρόβλημα σύμφωνα με τον ίδιο είναι αυτό της συντροφικότητας. «Καλά τα βουνά και τα αστέρια και η ζωή στο χωριό. Υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσεις κι αυτό είναι ότι δεν μπορείς να έχεις σύντροφο» δηλώνει στο ο Κωνσταντίνος και υπογραμμίζει ότι «αυτό το πληρώνουν οι περισσότεροι χωριανοί γιατί δεν έχει σημασία αν έχεις ή όχι την οικονομική δυνατότητα». Ωστόσο ο ίδιος δεν το βάζει κάτω και προσπαθεί να κάνει την κάθε μέρα να είναι ξεχωριστή και μοναδική.

 

«Υπάρχουν μέρες που θα σηκωθώ, θα φάω πρωινό κι έπειτα θα απολαύσω να κόβω ξύλα για το τζάκι μου. Κάποιες άλλες μέρες θα αφοσιωθώ κάνοντας δουλειά στον υπολογιστή. Άλλες μέρες θα πάω να κοιμηθώ στα βουνά. Δεν ζω όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Μου αρέσει να κάνω διάφορα πράγματα για να μην βαριέμαι ποτέ» σημειώνει. Πρόκειται για έναν «απόκοσμο δεσμό» κι αυτό γιατί όπως λέει «από τη μία έχω τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής αλλά από την άλλη μπορώ να χάνομαι στα βουνά και να κοιμάμαι κάτω από τα αστέρια». Εάν ήταν στο χέρι του θα προσπαθούσε να κρατήσει το χωριό ζωντανό, «δίνοντας δουλειές σε νέους χωριανούς όπου αυτοί με τη σειρά τους θα συνεισέφεραν στον τόπο» αλλά «ένας άνθρωπος δε μπορεί να κάνει και πολλά» σημειώνει.

Loading...








  • europalso

    ideascentral